Στενάχωρη Ζωή

Και τι κατάλαβες που ζεις
μια στενάχωρη ζωή,
δίχως χαρά κι αγάπη
να σου ζεσταίνουν τη καρδιά
να σου κρατάνε συντροφιά
τώρα που ήρθε η χειμωνιά
και σου κλεισε το μάτι.

Μονάχη να πορεύεσαι
να λες ότι ονειρεύεσαι,
μα κατά βάθος κλείνεσαι
ξανά μες το συρτάρι,
μη τύχει και σε δει κανείς
κακό να μη σου κάνει,
τόσο το μυαλό σου φτάνει.

Πες μου πως νιώθεις όταν ζεις
μια στενάχωρη ζωή,
δίχως καρδιά δίχως ψυχή
να έχεις για να δώσεις,
πόσο θ' αντέξεις θεωρείς
στα βράχια να τσακίζεσαι
για ν' επιβιώσεις...

(c) Marialena, 30.09.2018 (Αγάπη μου όλα καλά, δε ζητάω πια πολλά...)

Μικρό Ερωτικό: Τα Στοιχειά Του Έρωτα

Του Έρωτά μου η Σκιά θα γίνεις
Αγνώριστε κι Άγνωστε Εαυτέ μου,
Πλημμυρισμένος απ' ενοχές κι από ωδίνες
ανέλπιστες συχνά που ξεπηδούσαν.

Του Έρωτά μου η Φωτιά θα γίνεις
σαν το Καθάρσιο το Πυρ φτιαγμένος
ή σαν τη Λαίλαπα που τ' Όνειρο ξεσκίζει,
στο διάβα της.

Του Έρωτά μου η Ανάγκη και η Φωνή θα μοιάζεις
σαν Καταφύγιο μυστικό στης Λογικής τη τρέλα
και σαν παράθυρο ανοιχτό
μ' εξώφυλλα διάπλατα ανοιγμένο.

Του Έρωτά μου τα Στοιχειά 
θα ντύσουν τη Μορφή σου...

(c) Marialena, 21.01.2019

Μίλα μου για Έρωτες

Και μου μιλάς για Ερωτες
Τις νύχτες τις ξενέρωτες
Τα όμορφα τα βράδια
Που ναι η καρδιά μου άδεια
Και η ψυχή μου λαχταρά
Να βρει ξανά απανεμιά
Μακρυά απ τη τρικυμία.

Μη μου μιλάς για Ερωτες

Μ' αιτίες αξεπέραστες 

Σε χρόνους περασμένους 

Μ' ανάγκη καλυμμενους 

Και προδρομες ελπίδες 

Να κραυγαζουν 

Σαν ορνια στης ερήμου τα περάσματα. 

Να μου μιλάς για Έρωτες 

Για νύχτες αξημερωτες 

Και τ' δικά σου μάτια 

Να γίνονται παλάτια 

Στ' ονείρου μου την άκρη 

Που πλάθω τα γινατια

Για να σε συναντήσω...

(c) Marialena, 23.09.2018 - 01.08.2020

Καταφύγιο

Θέλω να βρω Καταφύγιο στις σκέψεις μου
εκεί που ο ουρανός δεν είναι πάντα γαλανός
ή εκεί που ο ορίζοντας διαγράφεται στο βάθος,
όμως υπάρχουν πάντα λέξεις
να περιγράψουν το ταξίδι,
την αίσθηση,
την εντύπωση
και το βάθος της ψυχής μου
όταν τις παίρνει αγκαλιά για παρηγοριά,
για ταξίδι στο κόσμο τον άυλο
μα παράλληλα τόσο πραγματικό
όσο οι χτύποι της καρδιάς μου.

Θέλω να βρω Καταφύγιο στην αγάπη
τ' ακούς ψυχή μου,
σε μια αγάπη δυνατή και όμορφη
σαν τους ανθρώπους που την κάνουν
να γενεί πραγματική στα χέρια τους,
στα μάτια, στη καρδιά τους μέσα
τέτοια αγάπη αναζητώ και ψάχνω
στα χαμένα όνειρα
στις κρυφές ανάσες
στη ματαιότητα της ίδιας της ζωής,
αληθινή αγάπη που τη νιώθεις παντού
όπου κοιτάζεις και την αναγνωρίζεις.

Θέλω να βρω Καταφύγιο στο φόβο μου
αυτή είναι η αιτία κι η αφορμή η ίδια
πως χωρίς αγάπη η ζωή δε συγχωρείται,
ούτε αναπαύεται στα θρύψαλα της μέσα
μπορεί να μη κατάφερες πολλά
σάμπως και λίγα αν τα κατάφερες ποτέ,
αλλά τουλάχιστον ένιωσες αγάπη
για κάποιους, για κάτι, ή εσένα
το πιο δύσκολο είναι αυτό
και το πιο κοπιαστικό,
να βρεις Καταφύγιο απ' όσα σε στοιχειώνουν
πριν τελευτίσεις τον βίο σου απέλπιδα.

(c) Marialena, 31/01/2019 

Εις Το Διηνεκές

Ακριτικές προσβλέπουσες χάραξε η Ψυχή μου
στο Άπειρο
τάχα για να ορίσει εις το διηνεκές τη θνητότητα,
την απεραντοσύνη του Σύμπαντος αλλιώτικα
Ικαριάδα με κέρινα φτερά πυρωμένα
απ' το πολύ το Φως ή μήπως λέγω
λόγω της αμετροέπειας του Νου εκάη?

Ες των οριζόντων τις γραμμές
πως βρήκα το νόημα της Ζωής ενόμισα
παρακινώντας Εαυτόν να ιδεί πιο πέρα
και πιο μακρυά από τις προσλαμβάνουσες
του πεπερασμένου Νου,
χοροστατώντας επικήδειο της ήδη
τεθνεώσας νεότητας εις το διηνεκές.

Μη ψέγεσαι από ιδανικές πνευματομορφές
μην ορέγεσαι τον πλούτο που ακόμα
δεν εφανερώθει εις τα μάτια σου,
αυτό εφώναξα όσο αντίκριζα το Χάος
πλούτο καρδιάς, πλούτο ψυχής,
ουχί το χυδαίο απαύγασμα κτερισμάτων
που καλύπτουν τη γήινη μορφή σου εις το διηνεκές.

(c) Marialena, 12.01.2019 (Άσκηση επί της αρχαίας ελληνικής γραμματείας επί της Ομήρου Οδύσσειας)

Δούρειος Ίππος

Απόψε...

καθώς κουλαντρίζομαι σα μωρό στα σεντόνια

θέλω να σε νιώσω μέσα μου

σαν άλλον Δούρειο Ίππο

που ανοίγει τη πόρτα του Κάστρου της Τροίας

με προκάλυμμα τον όγκο του

παίζοντας όμως ξεδιάντροπα

τα παιχνίδια του μυαλού και της φαντασίας.

Απόψε θα γίνω η Ελένη της Τροίας

για να μεταμορφωθείς στον πανούργο Οδυσσέα

που με μαεστρία περισσή

κατάφερε να περάσει τα τείχη μου

μέσα στο κούφιο άλογο που τον μετέφερε

στα πιο βαθιά κι απόκρυφα σημεία

της ηδονής μου.

Απόψε θα γίνεις ο κατακτητής της αφύλακτης γης μου

θα σε αφήσω να τη προσπελάσεις ανερυθρίαστα

γιατί οι κατακτητές επελαύνουν

καβάλα στ' άτια τους

και μπήγουν τη σημαία βαθιά μέσα στο χώμα

φωνάζοντας "Νενικήκαμεν!"

γι' αυτό κι εγώ θα σε αφήσω να με αλώσεις

με το σπαθί σου τάχα μαχητή μου.

Απόψε θα γίνεις ο Δούρειος Ίππος μου...

(c) Marialena, 03.01.2019

Ο Πόνος της Αγάπης

Πονάω πολύ, ακόμα...
κάθε φορά που σε σκέφτομαι
κάθε φορά που σε θυμάμαι
κάθε φορά που ο χρόνος γυρίζει πίσω
σε στιγμές που ζήσαμε μαζί,
μοναδικές, ανεπανάληπτες,
εμείς τα δυο τρελλόπαιδα
που μέσα μου ένιωθα πως
μαζί σου όλα ήταν δυνατά
τ' αδύνατα,
σαν να χα βγάλει φτερά και πετούσα
μαζί σου κάθε φορά,
αλλά πονάω πολύ, πονάω
που το νοιάξιμο δεν είχε σεβασμό
κι η αγάπη, αχ αυτή η αγάπη,
δεν είχε ανταπόκριση
και βάσεις να κρατήσει.

Γι' αυτό πονάω πολύ ακόμα
κάθε φορά που με πληγώνεις
κάθε φορά που μ' αγνοείς
κάθε φορά που λες πως με ξεπέρασες,
μα τρέχεις πίσω μου σα κουτάβι
ή σαν ύιαινα αναζητώντας ευκαιρία
ξανά να με πληγώσεις με τα λόγια σου
λες και το κάνεις επίτηδες
μες το δικό σου το χαμό να με ισοπεδώνεις,
σαν να μην ένιωσες ποτέ για μένα
αυτό που εγώ ποθούσα μάταια ν' εισπράττω,
αμοιβαιότητα, συντροφικότητα, σύμπνοια,
τι λες τώρα
στα δύσκολα εμείς το βάζουμε στα πόδια,
αυτοκτονούμε, προδίδουμε, πληγώνουμε,
όχι εμείς, εσείς οι άλλοι το κάνετε για εμάς λες
εμείς τι κάναμε, έχουμε πάθη, κάνουμε λάθη,
δίχως συνέπειες
δίχως αντίκρυσμα
δίχως αύριο.

(c) Marialena, 05.08.2018 (πότε θα πάψω να πονάω...)