Πως να κάνεις έρωτα σε μια Γυναίκα

Εν αρχή ην το Φως,
η λάμψη στη ματιά της όταν την αντικρίζεις
όταν οι αισθήσεις της διεγείρονται από σένα,
από αυτό που της εκπέμπεις στο άγγιγμά σου.
Ακούμπησε τα χείλη σου απαλά στο πρόσωπό της
να κάνετε επαφή και να τη νιώσεις
με την ανάσα σου καυτή, τα χείλη άσε
να την εξερευνήσουν όσο πιότερο αντέχει.

Κράτησέ την στα χέρια σου να νιώσει
το ζεστό το άγγιγμά σου και
να κουρνιάσει στην αγκαλιά σου μέσα,
όσο εσύ θα τη φιλάς και θα την βλέπεις
μες τις παλάμες σου ν' αφήνει τη πνοή της
να τη κρατάς σαν τριαντάφυλλο που ευωδιάζει,
όταν τη φέρνεις πιο κοντά να την εξάψεις
όσο θα τη φιλάς γλυκά και παθιασμένα.

Κι εκείνη από τη φύση της πλασμένη
θα αισθανθεί τη ζεστασιά σου να την καίει,
όσο θα γεύεται του φιλιού σου τα υγρά προστάγματα
και θα ποθεί μες το μυαλό της να σε γευτεί,
όταν εσύ θα την ξαπλώνεις πιο κοντά
και σαν θυσία στον Άμμωνα τον Ρα
θα προσφέρεις το κορμί της στο βωμό
έτσι γερμένη όπως είναι με τα μάτια της κλειστά, παραδομένη.

Χάιδεψέ την όσο εκείνη θα ριγεί σαν την αγγίζεις
και μη ξεχνάς να τη κοιτάς στα μάτια
για να της λες πόσο πολύ την αγαπάς κι είναι δική σου,
βρες το κλειδί που έχει κρεμάσει στη καρδιά
κι άνοιξε διάπλατα τη δίοδο για να γευτεί
τον ανδρισμό σου, σαν έτοιμη από καιρό,
να σε υποδεχτεί μες του κορμιού της την αγκάλη
φωλιά υγρή, τόσο ζεστή εκεί που οι δυο γίνονται ένα.

Ω, θαύμα της ανθρώπινης επαφής, όταν τη νιώθεις
να σε θέλει ακόμα κι άλλο, να στο ζητά να σε κρατά
να χάνεται στα χέρια σου όσο θα την πλανεύεις
με του κορμιού σου την ορμή γεμάτος, φόρτωσε όνειρα
δώσε της λόγο και αφορμή να ταξιδέψετε μαζί
στη θάλασσα του πάθους όσο εσύ την κυβερνάς
κι αφήνεσαι στη θέα της να λιώνει, να θέλει
να κρατήσει το μαζί για πάντα, εσύ κι αυτή, σαν ένα.

Να της μιλάς, να τη κρατάς, να την αφήνεις να αισθάνεται
γυναίκα, ρόδο ερήμου ακριβό πλάσμα αυτή μοναδικό για σένα,
για μια στιγμή για μια ζωή όσο κρατάει ο χορός της έκστασής σας,
δώς της την ώθηση να βγει απ' το κορμί της
να γίνει έρωτας κι αυτή, για να χαθεί απρόσμενα
μέσα στην αγκαλιά σου, όσο εσύ θα τη κρατάς
θα τη χαϊδεύεις τρυφερά και θα της λες πως είναι αυτή μονάκριβό σου πλάσμα.

Νιώσε την να σε ξεπερνά, ρίγη χαράς, φλόγες φωτιάς καθώς
στο στυγερό σου σώμα σε φορτίζουν, όσο εκείνη κολυμπά
στης λίμνης τα βαθιά νερά και εσύ θα φτάνεις πιο ψηλά,
για να αφεθείς να πλημμυρίσεις τη σπηλιά της όταν
στον έρωτα υπάρχει ένα τέλος, σαν πυροτέχνημα ηχηρό,
δεσμός καρδιάς μοναδικός, εσύ κι αυτή σε μιαν αγάπη
δίχως όρια, μείνε μαζί της για ακόμα μια στιγμή,
μείνε εκεί στην ένωση σας παρών και ευτυχισμένος.

Κι όταν σε πάρει αγκαλιά, λίγο μετά μες τα φιλιά
να της παραδωθείς στα χάδια τα δικά της, να γίνει
η δική σου αγκαλιά, όμοιος καρπός του έρωτά της
να σου εκφράσει η ματιά της τη γαλήνη,
όταν σε ένιωσε βαθιά, γίνατε ένα-δυο κορμιά
κι εκείνη έφτασε μαζί σου στη Σελήνη
γυναίκα αυτή, πλάσμα Θεού που έψαχνε στο διάβα της
να συναντήσει τον Έρωτα κι ήρθες εσύ να τη λυτρώσεις απ'την οδύνη.

Εν αρχή ην το Φως
γιατί το σκότος την Αγάπη δεν τη σβήνει...

(c) Marialena, 20.02.2017 (αφιερωμένο σε όλους όσους αγαπούν αληθινά)

Κι αν σ’ αγαπώ

Κι αν σ’ αγαπώ τι ωφελεί
να σ’ έχω μακριά και να μην φτάνει
σαν του αγγέλου τα φτερά
ψυχή μου μοναχή εσύ,
που μοιάζει να μην πρόλαβε καν
το πέταγμα στον ουρανό να κάνει.

Μες το μυαλό σκέψεις τρελές
που έμαθαν να ζουν χωρίς εσένα,
δίχως να σ’ έχουν αγκαλιά
μήτε ν΄αγγίζουν πεταχτά
τα χείλη μου τη σάρκα σου ζεστή,
ακουμπισμένη χαλαρά στο μαξιλάρι.

Κι αν σ’ αγαπώ φτάνει ως εδώ
δεν έχω τίποτε άλλο να σου δώσω,
μήτε αγάπη ποθητή
ούτε εγώ ούτε εσύ γιατί στερέψαμε
και πως να στο πληρώσω,
ανάγκη κι έρωτα μαζί στο παραδόξως.

Γυναίκα εγώ, άνδρας εσύ
το ταίριασμα παρέμεινε φευγάτο,
έλα στη θέση μου να δεις
πόσο πολύ πόσο εμείς,
αφήσαμε το φόβο να χαρεί
να σκάψει ένα οχύρωμα για το μεγάλο λάθος.

(c) Marialena, 20.02.2017 (λάθος είναι η ζωή που δεν ζήσαμε...)

Να ταξιδεύεις

Να ταξιδευεις απ' το βράδυ ως το πρωί,
σε άδειους δρόμους που αχνοφέγγει το φεγγάρι
και να αδειάζει το μυαλό πριν τη στροφή,
χαράζοντας στη σκέψη σου το ιδανικό ζευγάρι.

Να ταξιδευεις με σακίδιο αδειανο,
για να χεις χώρο να γεμίσει στα ταξίδια,
με λίγα φύλλα που ξαποστασες σκυφτος
και ο,τι είδες στη μοναχική πορεία.

Να ταξιδευεις σε απατητες κορφες,
να εξερευνεις τα σύνορα του κόσμου,
να βλέπεις μέρη που δεν ήξερες ως χθες
και να θαυμάζεις τα φτερά που θα σου δώσουν.

Να ταξιδευεις μ' ένα άλογο στιλπνο,
να σταματάς όταν ο νους σου το προστάζει,
να παίρνεις δύναμη στη μοναξιά σου εμπρός
και να πιστεύεις πως κάτι μέσα σου αλλάζει.

Να ταξιδευεις...

(c) Marialena, 12.10.2016

Requiem

Πονάει το στήθος απ’ του μυαλού τα καταστροφικά παιχνίδια

Στου πόνου του ατελείωτου τα φθονερά σενάρια βαριοχτυπά

Η καρδιά και η ψυχή λιποψυχά και αρρωσταίνει.

Η τελική η λύση, το τέλος του μαρτυρίου θα δοθεί

Με αυτόχειρα το ίδιο σου το σώμα

Για να μην πάρουν το προνόμιο αυτοί που αποφάσισαν για σένα.

Μα δεν τολμάς να ομολογήσεις την ευθύνη των πρακτέων σου

Ή να σκεφθείς ένα εναλλακτικό σενάριο στη τιμωρία σου

Για να γλυτώσεις την αιώνια καταδίκη.

Να χαθείς θες, για να τελειώσει η κατάρα που σου ρίξανε

Παιδί ακόμα με το χαμόγελο στα χείλη, παιδί

Τόσο ανύποπτο και ανυπεράσπιστο που ήσουν.

Παιδί που σου φορτώσανε το προπατορικό αμάρτημα

Και σε κατέστησαν δέσμιο της δυστυχίας τους

Κι εσύ, υπάκουσες και το δέχτηκες πληρώνοντας το τίμημα.

Τι κι αν ήθελες να αγαπάς για να λες ότι υπάρχεις

Για να πιστεύεις ότι αξίζει να υπάρχεις με σκοπό και νόημα

Όχι να βολοδέρνεις σαν ένα φάντασμα του εαυτού σου μόνο.

Τι θα κάνεις άραγε, θα υποκύψεις στη λαιμητόμο που ετοιμάζουν

Ή θα χαραμίσεις τη ζωή σαν ένα τίποτα

Κάνοντας την ηρωική έξοδο του Μεσολογγίου στο μυαλό σου.

Ή σαν τον Οιδίποδα που έβγαλε τα μάτια του για να δει

Κι έγινε έρμαιο της τραγικής του μοίρας

Ο Οιδίπους τύραννος, εσύ κι αυτός συνάμα.

© Marialena, 01.03.2016 (what is the point in living)

 image from:www.masterchoraleofsouthflorida.com/wp/mozarts-requiem

Ζεϊμπέκικο Ενός Διαβάτη

Το μαραμένο μου κορμί ένα γιατί μονοπωλεί,
όπως η στράτα τη νυχτιά τον ίσκιο κλέβει
διαβάτης ένας, μοναχός, ψάχνει Φωτιά,
ψάχνει το Φως και της καρδιάς του
το μονάκριβο τζιέρι.

Ψάχνει να βρει παρηγοριά στου κόσμου
τ' αφανέρωτα, στα τόσα λίγα που απέμειναν
κρυμμένα, τάχα πιστεύει πως εκεί
θα συναντήσει τη Πηγή,
που θα γιατρέψει τις πληγές του μαγεμένα.

Το μαραμένο μου κορμί ψάχνει φωλιά να ζεσταθεί
μ' ένα κομμάτι της Αγάπης προσκεφάλι,
για να γιατρέψει τη πληγή σαν μοναχό μονολογεί,
ότι το μερδικό του απ' τη Χαρά
το πήραν άλλοι.

Marialena (c) 25.01.16

Το χαμόγελο της ευτυχίας

Μαρία Κάλλας

Τα κρίματα της αγάπης είναι πολλά,

όσα και τα δάκρυα του ανεκπλήρωτου Έρωτα,

όσα και οι θύμισες που ζούμε μέσα τους

για λίγο ή πολύ - ένα ακόμα παιχνίδισμα της Μοίρας.

Η αγκαλιά σου τρυφερή καθώς ψωνίζαμε

ή το να με ακουμπάς γλυκά μέσα στο τρένο,

το πρωινό με θέα τα λουλούδια σου

μα και οι μουσικές που για πάντα θα λατρεύω.

Τι άλλο να ζητήσει ένας άνθρωπος,

από το αγκυροβόλι του σε θάλασσα φουρτουνιασμένη,

το χέρι που θα τον κρατά για να το αισθάνεται

και όλα αυτά που κάνουν μια καρδιά να μην φοβάται.

Θυμάσαι, αγάπη μου, το πρώτο μας το "σ' αγαπώ"

ή το σκοτάδι στη ψυχή με λόγια δίχως λογική,

όπως θα νόμιζες ή πίστευα ποτέ πως δεν θα πούμε

σαν καταφύγιο της μοναξιάς σε αδιέξοδο στενό που ζούνε.

Γι' αυτό κρατάω μέσα μου πολλά μικρά ενθυμήματα 

καθώς αφήνω τη ματιά να χάνεται στο άπειρο,

ξέρεις ποτέ δεν σου χω πει ότι η δική μου η ψυχή πονάει 

κάθε φορά που ένα χαμόγελο χαράσσεται στα χείλη μου...

(c) Marialena, 13.10.2014

Μια στιγμή

Liz Taylor & Richard Burton

Το οικείο άγγιγμα, μια τόσο ανοίκεια σχέση
μεταξύ αυτού που είσαι και αυτού που θα ήθελες να είσαι,
σε μια στιγμή υφίστανται τυχαία για τον παρατηρητή
το πομπό και το δέκτη συντονισμένων στη συχνότητά σου.

Μια αποτύπωση ολογράμματος στο χρόνο,
σκιές που χορεύουν στην αντανάκλαση
Τι έχεις να θυμάσαι άραγε από ένα βλέμμα στο άπειρο,
από ένα πάθος, από ένα λάθος προδιαγεγραμμένο.

Όλα καθορίζονται απ' τον Χρόνο, τον Κυρίαρχο, τον Ανεπανάληπτο
ακόμα κι όταν για μια στιγμή αφήνεσαι να γίνεις δούλος του,
για να κερδίσεις το δικαίωμα να αγαπάς εις το διηνεκές
ακόμα κι όταν τα μάτια φανερώνουν την αλήθεια σου.

Για μια στιγμή μονάχα καθορίζεσαι, προσδιορίζεσαι και καταμαρτυρείς
όσα αδυσώπητα εκπέμπεις στο χώρο μέσα απ' τον χορό των σκέψεών σου,
γιατί δεν είναι τίποτε άλλο αυτό που νιώθεις εκτός από το οικείο άγγιγμα,
μια τόσο ανοίκεια σχέση μεταξύ αυτού που είσαι και αυτού που θα ήθελες να είσαι.

(c) Marialena, 11.10.2014 (γιατί μια φωτογραφία μιλάει όσο χίλιες λέξεις)