Μικρό Ερωτικό: Η Παράδοση

Ήθελα να σου παραδοθώ
δίχως λόγια,
δίχως λέξεις,
χωρίς δικαιολογίες,
ν' αφήσω τα ρούχα μου να πέσουν
και να μ' αποδεχθείς
έτσι όπως είμαι,
έτσι όπως γερνάω,
έτσι όπως νιώθω.

Και να ναι αυτό αρκετό για μας τους δυο
να μη χρειάζεται
ν' αποδείξεις τίποτα,
να πλάσεις παραμύθια,
να προσπαθήσεις,
αφού θα ήμασταν έτοιμοι
ο ένας για τον άλλον,
θα περιμέναμε να μας συμβεί
σα φυσικό επακόλουθο,
σα μαΐστρος,
σα της αγάπης μας απόδειξη.

Ήθελα να μ' αγκαλιάσεις ξανά
να με ζεστάνεις,
να με ησυχάσεις,
να με γαληνέψεις
και να σου παραδοθώ καρδιά μου
στο ξυπνητό μου όνειρο,
στο πόθο που μέσα μου φωλιάζει
στον έρωτα τον κυρίαρχό σου
για να πλανέψεις τις αισθήσεις μου,
να μου προσφέρεις τη χαρά
να μου αφήσεις τα κλειδιά
της ευτυχίας σου σε μένα.

Και να ναι αυτό αρκετό για εμάς τους δυο
η ένωση στο ίδιο το κρεβάτι,
η αγκαλιά και το δικό σου χάδι,
η εγκατάλειψη του ενός στον άλλον,
έτσι γεννιέται ο έρωτας ψυχή μου
με τη παράδοση,
με τη παραδοχή,
με τη παραίτηση,
όταν τα σώματα μαγνητικά ερθούν
σε χορό μυστικό,
σε φιλί ερωτικό,
σε ένωση.

(c) Marialena, 14.11.2018 (Dance me to the end of love...)

Κλεψύδρα

Κι άφησα να κυλήσουν οι μέρες αρώτηγα
σαν τα δάκρυα που τρέχουν καυτά
στο προσκεφάλι τα βράδια,
πριν ο ύπνος σφαλίσει τα βλέφαρα
κι η καρδιά βουβαθεί σιωπώντας.

Κι άφησα απ' τα χέρια μου πεταλούδες
να πετούν τριγύρω στο δωμάτιο
ζητώντας να βρουν χώρο να πεταρίσουν
και άνοιγμα να φύγουν λεύτερες
μακριά μου πια απαλλαγμένες από μένα.

Κλεψύδρα αναίμακτων συναισθημάτων
που στην αναστροφή συνέθλιβε τα πάντα
καταρρίπτωντας όποια λογική και κάθε ανάγκη για στοργή,
όσο ο χρόνος κάλπαζε ταχύς στο πέρασμά του
κι όσο κι εσύ απλά αδιαφορούσες για την αγάπη μου.

Γι' αυτό άφησα τα χέρια ανοιχτά να φύγεις
να ξεφύγεις τάχα απ' τον κακό σου εαυτό και τη συνήθεια
μα μέσα σου τα κουβαλούσες όλα,
ενώ αφήνοντας το χρόνο να κυλά προσπάθησα
να ξαναβρώ τον εαυτό μου στου φόβου μου τα μονοπάτια.

(c) Marialena, 05.02.2019 

Ο Χορός Της Βροχής

Θέλω να χορέψω μαζί σου στη βροχή
φαντάσου μας βρεγμένους
με τα ρούχα να νοτίζουν τα κορμιά μας
κι εμάς σαν τα χαρούμενα παιδιά
να μη μας νοιάζει,
ούτε να μας απασχολεί διόλου η βροχή
μονάχα τα κορμιά μας ν' αναζητούν
μαγνητικά το ένα τ' άλλο
σαν να φορούν φτερά και να πετούν
και να μην νοιάζονται για το νερό
που τρέχει πάνω τους και τα ποτίζει,
γιατί δε φτάνει η βροχή να τα χωρίσει
έτσι υγρά που ανταμώνουν μέσα κι έξω.

Θέλω να χορέψω μαζί σου στη βροχή
να μου κρατάς το χέρι
και να μου λες να μη φοβάμαι του καιρού
τα παράξενα τερτίπια,
γιατί είσαι εδώ να ζήσουμε τη τρέλα της στιγμής
του έρωτα το συναπάντημα
σαν τα φύλλα που κυλούν αδιάκοπα
όταν βρέχει και στροβιλίζονται
στις διαθέσεις του καιρού και της καρδιάς,
έτσι όμοια θέλω να μοιάζουμε φαντάσου
ανυπεράσπιστα θαρρώ σ' αυτό που νιώθω.

(c) Marialena, 06.02.2019 (dance me to the end of love...)

Ανάγκη Ο Έρωτας

 Man And Woman Painting by Steve K

Ανάγκη ανεξέλεγκτη είν' ο έρωτας
το σμίξιμο της σάρκας
ο χτύπος της καρδιάς που σε τρελαίνει,
το άγγιγμα Θεέ μου
και οι αισθήσεις που οξύνονται.

Να ζεις εκείνη τη στιγμή
το τώρα και το ύστερα
να εντυπώνονται βαθιά
μες τη ψυχή σου,
σαν τίποτε άλλο πιο σημαντικό.

Να νιώθεις το κορμί σου
να ριγεί και να αφήνεται
να παραδίδεται,
στου πάθους το τρελό χορό
και της μοίρας τα προδικασμένα.

Ανάγκη προαιώνια είν' ο έρωτας
στο μυαλό και το κορμί
η φλόγα να φουντώνει,
όταν σιμώνει το φιλί στα χείλη
και παραδίδεσαι στο πεπρωμένο.

(c) Marialena, 19.09.2018 (Love me tender, love me sweet, love me much and true...)

Απών

Κι όταν θέλησα ξανά να σ' αγαπήσω
ήσουν απών
απ' τη ζωή κι απ' τη ψυχή μου μέσα,
σαν το πουλί που πέταξε μακριά
σε μέρη ξένα,
αφήνοντας ξωπίσω του φωλιά παρατημένη.

Κι όταν θέλησα ξανά να σε αγγίξω
ήσουν απών
αφήνοντάς με μ' άδεια αγκαλιά
που με κενά και απουσίες
δε γεμίζει άλλο πια,
ενώ η ζωή είναι αλλού πια μακριά σου.

Κι όταν θέλησα να βρω απάγγιο σε σένα
ήσουν απών
πληγή πια μέσα που δεν έκλεισε ακόμα,
ναι τα χουν αυτά οι προδοσίες
κι οι ικασίες πως ξανά μπορώ να ζήσω
μια καινούργια ζωή χωρίς εσένα.

(c) Marialena, 24.01.2019

Αυτό το καλοκαίρι

Αυτό το καλοκαίρι που η βροχή νοτίζει τις νύχτες μας

Η καρδιά μου σπαράζει, καρδιά μου,

Μακριά σου δίχως το χάδι και τ’ άγγιγμά σου,

Δίχως το φιλί και το βλέμμα σου,

Δίχως την αίσθηση ότι είμαστε εδώ μαζί,

Να μοιραζόμαστε κομμάτια της ζωής μας

Μικρές χαρές, το τίποτα, το κάτι,

Καρδιά μου,

Αυτό που κάνει δυο ανθρώπους να πορεύονται,

Να συμπορεύονται,

Η γέφυρα που τους ενώνει, η Αγάπη,

Αυτό το καλοκαίρι, το βρόχινο, το ανέλπιστο,

Το τόσο μοναχικό κι απόλυτο,

Το βασανιστικό,

Που τα τζιτζίκια ακούστηκαν μονάχα μια φορά

Και η κουβέρτα με συντροφεύει στο κρεββάτι,

Εσύ βρίσκεσαι τώρα πια μακριά,

Ρίχνοντας αλάτι στις πληγές,

Τις ματωμένες,

Που στη ψυχή μου άβυσσος βαθιά

Δε τις γιατρεύει

Γιατί δε θέλω να καλύψω το κενό

Με λόγια άδεια, μ’ αυτοκαταστροφή,

Με λυγισμένα απ’ τον πόνο σώματα.

Τώρα πια καταλαβαίνω πως πεθαίνουν οι νεκροί

Όταν η ζωή μεθοδικά τους έκανε

Να βλέπουν την έξοδο παρά το μονοπάτι,

Αδελφέ μου,

Τα βλέπω όλα πια ξεκάθαρα μπροστά μου

Και χαμηλώνω το βλέμμα,

Με πίκρα, με λαχτάρα, με δάκρυα στα μάτια,

Γιατί γίνομαι κι εγώ όπως αυτοί

Το βλέπω, το νιώθω το αισθάνομαι,

Αναζητώντας μιαν ανάσα, έναν ήλιο, ένα σύννεφο,

Να ρθει να με ζεστάνει,

Να μ’ αγκαλιάσει ανθρώπινα,

Ιδανικέ κι ανάξιε εαυτέ μου

Αυτό το καλοκαίρι που το κενό ορίζει το μέσα μου

Και σφίγγει τη καρδιά μου, καρδούλα μου,

Όσο κι αν βρέχει, όσο κι αν το μυαλό παιδεύει

Και παιδεύεται μονάχο στα σκοτάδια.

© Marialena, 25.06.2018

Μονεμβάσια

Αγάπη, του πελάγου εσύ γλυκιά αρμύρα

Στο σώμα, στη ψυχή μου πάντα νοτισμένη

Στ’ απόκρυφα τα βράχια με σουγιά

Χάραξα μυστικά τ’ αρχικά σου

Για να θυμίζει τάχα στους αιώνες

Τη ματαιότητα του Έρωτα,

της Νιότης τα σκιρτήματα

και τις πέτρες που διαβήκαμε μαζί,

για να σε συναντήσω.

Στον Ήλιο, τον αδέκαστο κριτή,

Παίξαμε σαν το Προμηθέα με το πυρ

Και αφήσαμε κομμάτια μας στα τείχη

Θυμάσαι άραγε τι λέγαμε εκεί

Αγνάντα στα νερά, στα σκαλοπάτια αντάμα

Εσύ κι εγώ στα μάτια κοιταζόμασταν

Ζώντας για πρώτη μου φορά ,

Τον Έρωτα όπως ποτέ δεν είχα ξαναζήσει

Στου Κάστρου μέσα τα κρυφά τα μονοπάτια.

Αγάπη, του πελάγου εσύ αέναε πόθε,

Μου δωσες χρώμα στο φιλί

Και στήριγμα στο χέρι για ν’ ανέβω

Στη κορυφή του Βράχου ν’ αγναντέψω

Την απεραντοσύνη σου απ’ την Αγιά Σοφιά

Φτιαγμένη μ’ όνειρα και στεναγμούς συνάμα

Και στου Χριστού την εκκλησιά να προσκυνήσω

Δοξάζοντας τη τύχη μου που βρέθηκα εκεί,

Πλάση εσύ ξεχωριστή, Μονεμβασιά μου!

© Marialena, 06.06.2018 (08.04.10 Μονεμβασιά, Μέχρι να σε συναντήσω…)