Στο Λαύριο

(c) Lavrio Watch Tower, photograph by Marialena, Oct. 2, 2016

Πηγαίναμε βόλτα ως τη προκυμαία
εσύ κι εγώ μιλώντας
περί ανέμων και υδάτων
και φτάσαμε ως τη μαρίνα
περπατώντας
κόντρα σε ήλιο δυνατό
και τους διαβάτες να βαδίζουν
μακριά μας.

Καθίσαμε να ξαποστάσουμε
στο σκιάδι αν θυμάσαι
εσύ κι εγώ μιλώντας
περί ανέμων και υδάτων
και σ' άκουγα να μου μιλάς
για τα κορίτσια που ποθούσες
να φιλήσεις κάνοντας έρωτα
με θέα το κορμί τους.

Παιδί ακόμα ήσουν στα μάτια μου
μπουμπούκι ολάνθιστο
σε μένα εξομολογούσουν
του έρωτά σου τις ορμές
με τ' αντικείμενα του πόθου σου
πλασμένα στο μυαλό μου
ιδανικά για να πλουτίσουν
τον πόθο μου για σένα.

Κινήσαμε να φύγουμε
να πάρουμε το δρόμο μας ξανά
κι εσύ μου μίλαγες ακόμα
για εκείνες τις κοπέλες τις δικές σου
μα δε κρατήθηκα άλλο
δε μπορούσα άλλο πια
και στα μάτια σε κοίταξα
θέλοντας να σου εξομολογηθώ.

Να σε πάρω απ' το χέρι φιλικά
και να σου πω πόσο σε θέλω
παιδί μου εσύ της νιότης εκφραστή
κι εγώ στη θέση σου να μπω
να θέλω να σε νιώσω
μέσα μου αποπλανώντας με
στα δικά μου τα χωρικά τα ύδατα
στο Λαύριο μια μέρα με λιακάδα.

(c) Marialena, 25.05.2018

Μικρό Ερωτικό: Η Γεύση Του Φιλιού Σου

Μια γεύση που δε θα θελες να ξέρεις
τι σου θυμίζει,
ενός φιλιού παράφορου, μεθυστικού
γεμάτου γλύκα,
με πόθο και λαχτάρα αγκαλιασμένο
σφιχτά στα δυο σου χείλη,
αυτή τη γεύση θα θελα ν' αγγίξω
ακουμπώντας σε,
φιλώντας σε ακροβατώντας
ανάμεσα στα χείλη σου
και της ψυχής τον αδιόρατο
τον κόσμο.

Αυτή τη γεύση που δεν θα θελες να ξέρεις
τι σου θυμίζει,
αγριοκέρασο με σοκολάτα παγωμένη
αίσθηση ανύποπτη, στιγμή ανυπεράσπιστη
στα φυλλοκάρδια σου,
αυτήν την ώρα που θα κλέβω το φιλί
από τα χείλια σου,
μικρέ μου Έρωτα, μεγάλο μου γινάτι
θα σε πλανέψω με τα μάτια σφαλιστά
και τις αισθήσεις λύτρωση να ζητάνε,
λυσσομανώντας μέσα σου
σαν καταιγίδα όπου άξαφνα ξεσπάει.

Αυτή η γεύση που δεν θα θελες να ξέρεις
τι σου θυμίζει,
πίστεψέ με είναι η ίδια που άφησες κάποτε
κρυφά στο μαξιλάρι
μαζί με δάκρυα κι ιδρώτα ποτισμένη,
από τις νύχτες εκείνες τις λειψές
όπου πουλιά πετούσανε στον ουρανό
κι αστέρια έφεγγαν σε γαλαξίες μακρυνούς,
έτσι σκεφτόσουν
όσο η ανάσα σου δεν ήταν μοναχή
κι όσο τα χέρια σου σφιχτά κρατούσαν
την Αγάπη.

(c) Marialena, 17.05.2018

Συγχώρεση

Παλεύω με τα τέρατα
να βρω λίγη γαλήνη μέσα μου,
συγχώρεση το λέω,
να διώξω από πάνω μου
τις ενοχές και τους θυμούς
που κουβαλάω.

Αναζητώ να βρω ανθρωπιά
από ανθρώπους που δεν έχουν
να σου δώσουν πια συναίσθημα,
ούτε μια κουβέντα φιλική
πια θα σου πουν
κι ας περιμένεις μάταια.

Παλεύω να πω "είμαι καλά"
κι ας προσπαθώ κάθε βραδυά
να κατευνάσω τη ταραγμένη μου ψυχή,
μέσα στη μαύρη μοναξιά μου
που διάλεξε πια να κρυφτεί
για να γιατρέψει τις πληγές της.

Κι ας λαχταρώ να ρθει η αγάπη στη ζωή μου
απλόχερα και όχι στερημένη
ας είναι αυτός ο πόθος μου ο μύχιος,
ενώ ανάσα παίρνω μέσα μου
να βγω απ' το σκοτάδι ξανά στο Φως
με τη ψυχούλα μου αγκαλιά παραπατώντας.

(c) Marialena, 07/05/2018

Μαινάδας Έρωτας

Θέλω να σου κάνω έρωτα κρυφά
στα μυστικά μονοπάτια του μυαλού σου,
σαν τη μαινάδα που θολωμένη απ' το κρασί
χυμάει στη σάρκα και τη ξεσκίζει μανιασμένα.

Θέλω να γευτώ τη γεύση του φιλιού σου
στο κορμί μου αδιάκοπα,
εξερευνώντας κάθε σπιθαμή με τα χείλη σου υγρά
σαν αμαρτία που τη κάνεις να μοιάζει με Τελευταίο Πειρασμό.

Θέλω να σου κάνω έρωτα κρυφά
κι απ' εκεί που δεν το περιμένεις να σε πλημμυρίσω,
με τον ιδρώτα να κυλά στο δέρμα μου
αγγίζοντάς σε και ριγώντας παθιασμένη.

Θέλω να σ' έχω μοναχά δικό μου να μου δωθείς
να μην αντισταθείς στη γοητεία της αποπλάνησής μου
όχι γιατί θέλω να σε κατακτήσω μονάχα, αλλά γιατί
θέλω να νιώσω ξανά εκείνη που ποθεί τον Έρωτά σου.

(c) Marialena, 14.04.2018

Πόρτα αδειανή

Περίμενα ν' ανοίξεις μια πόρτα αδειανή
και να φανείς ξανά μες τη ζωή μου,
περίμενα...

Μέρα γενέθλια μ' ευχές να τη γεμίσεις
και δυο ανθρώπινες κουβέντες να μου πεις,
περίμενα...

Μα η σιωπή σου είναι πανταχού παρούσα
και η απουσία σου γεμίζει το κενό
συθέμελα...

Και τι περίμενες θα μου λεγες στα μούτρα
να σου ευχηθώ χρόνια πολλά για τη γιορτή σου,
ανόητη...

Περίμενα ν' ανοίξεις μια πόρτα αδειανή
και να φανείς ξανά μες τη ζωή μου,
περίμενα...

(c) Marialena, 12.04.2018

Έμαθα πια...

Έμαθα πια να ζω χωρίς εσένα
να ζω χωρίς αγάπη και στοργή
από κανέναν τους,
μήτε γονείς, ούτε κι εσύ παρών,
σκληρότητα.

Έμαθα πια να μην ανοίγομαι στους ξένους
γιατί φοβάμαι πως ξανά θα την πατήσω,
ξέρεις εσύ, με τρόπο ύπουλο
και τι σε νοιάζει θα μου πεις,
απάνθρωπα.

Έμαθα πια να βουτώ στο βούρκο
της μελαγχολίας και της αυτοακύρωσης,
παραιτημένη απ' τη ζωή που σέρνω
κραδαίνοντας στα πόδια μου,
ερείπιο.

Έμαθα πια, μέρες που κοίτωνται αδειανές
να βρίσκω νόημα για να πορεύομαι,
στ' αδιάκοπο κι αδιάφορο αγώνα
για επιβίωση, για αγάπη και συμπόνοια,
παράλογα.

Έμαθα πια...

(c) Marialena, 12.04.2018 (Happy Birthday to me...)

Σαββατιάτικο ξύπνημα

Ήθελα να μπορούσα να μοιραστώ μαζί σου

το Σαββατιάτικο ξύπνημα ξανά,

αυτό τ' ανέμελο χαμόγελο που σχηματίζεται

στα χείλη

όταν ξυπνάς δίπλα σ' αυτόν που αγαπάς

και νιώθεις τη ζεστασιά του να σε τυλίγει.

Ήθελα να φτιάχναμε καφέ και να τον πίναμε

μαζί ξανά,

μπροστά σε μια ηλιόλουστη μέρα που ξυπνά

μέσα απ' τα δυο σου μάτια

και να μιλούσαμε, ναι να μιλούσαμε 

για όλα αυτά που μας κρατούσαν ενωμένους.

Το Σαββατιάτικο ξύπνημα κι ένα μικρό χαμόγελο 

στα χείλη να υπάρχει,

να λες σε περιμένω να γυρίσεις και να το κάνεις

να βλέπεις τον ήλιο να υψώνεται στον ουρανό

και να σκέφτεσαι μα τι ωραία μέρα είναι σήμερα,

αφού είμαι εγώ εδώ ξανά μαζί σου.

Το Σαββατιάτικο ξύπνημα και αυτό τ' ανέμελο 

χαμόγελο που σχηματίζεται στα χείλη...

(c) Marialena, 14.04.2018