Ο Εκλεκτός

Άνοιξα πάλι, άνοιξα
του Πεπρωμένου μου τη πόρτα για να ρθεις
και σε περίμενα
γεμάτη προσμονή και δέος
για τ' επερχόμενα και τα δεδικασμένα,
κρατώντας στο να χέρι του Χάρου το δρεπάνι
και στ' άλλο το Ευαγγέλιο,
πόσα άλλα τάχα να κρατάς σε δυο χέρια
για να μη μένει χώρος άραγε
να σ' αγκαλιάσω
όταν θα ρθεις να με γνωρίσεις.

Φόρα μονάχα έναν μανδύα διάφανο κι έλα
σαν Άγγελος Κυρίου με προμήνυμα
σαν Προφητεία των Χρησμών ν' εκπληρωθείς,
έλα να πάρεις απ' τα χέρια μου τα σύμβολα
έλα κι εξαϋλωσέ τα
στ' όνομα της εκλεκτής Αγάπης
που προσφέρεις.

Κι αν είσαι εσύ ο εκλεκτός, ο επάξιος,
να γίνουν τα μελλούμενα 
ως όρισε η Μοίρα.

(c) Marialena, 31.10.18 (let me be the chosen one...)

Το Φιλί Του Ιούδα

Εγώ μετράω τη ζωή μου σε χιλιόμετρα
άδεια μπουκάλια απ' το ποτό της μοναξιάς,
μέρες και νύχτες ατελείωτες να σβήνουνε
και συ να λες πόσο πολύ με "αγαπάς".

Εγώ γυρίζω τα ρολόγια μου στο άπειρο,
σε χρόνο άχρονο δίχως πυξίδα στο μυαλό
κι εσύ πετάς μέσα στης λήθης μου το άβατο
δίχως ταυτότητα και δίχως προορισμό.

Εγώ τολμώ να σκίζω μέσα μου τα ιμάτια,
να βρίσκω δρόμους με χαλίκι χαραγμένους
να ακροβατώ σ' ένα μέλλον δίχως αύριο
κι εσύ να στέκεσαι βουβός κάπου κρυμμένος.

Και το φιλί της προδοσίας σου αδιάφανο,
πίσω από λέξεις και σιωπές παραδομένο.

(c) Marialena, 30/10/2018 (ain't nobody loves you better...)

Ένας Μεγάλος Έρωτας

Θέλω να ζήσω έναν Μεγάλο Έρωτα
μου είπες
Πουλί της Νιότης εσύ, πλάσμα ονειρεμένο
και άστραψαν τα μάτια σου σπίθες
από το Πάθος που η Ψυχή σου αναβλύζει
και έλαμψαν τα γαλαζωπά σου μάτια
και μόνο στην ιδέα.

Γιατί ρε γαμώτο, έναν Μεγάλο Έρωτα
θέλω να ζήσω μου πες άξαφνα
και πόσο σ' ένιωσα στο καρδιοχτύπι σου,
να ξερες πόσο
ήταν σαν να μιλούσε η δική μου η Ψυχή
και να λεγε το ίδιο πράγμα,
μόνο που θα το ονομάτιζα Αγάπη.

Εσύ Μεγάλο Έρωτα κι εγώ
Μεγάλη Αγάπη θα το έλεγα,
θα το βάφτιζα, θα το ήθελα
για να πάρει η ζωή ξανά χρώμα
και νόημα
μα να χει όμως αυτή η Αγάπη
Έρωτα βαθύ και παθιασμένο...

(c) Marialena, 21.10.2018 (Wishing on a star to follow where you are...)

Σ' Έψαχνα

Σ' έψαχνα να σε βρω στο πλάι μου
ένα βράδυ σαν κι αυτό, παράταιρα,
έψαχνα να σε βρω απεγνωσμένα
σε μιας ξύλινης πλατφόρμας την ακριά
ν' αγναντεύουμε τη θάλασσα μαζί,
το κύμα να σκάει στα πόδια μας
με τον μονότονο ήχο του παφλασμού
να ντύνει τις σιωπές μας
κι εμείς εκεί να στέκουμε σαν ήρωες αρχαίου δράματος.

Σ' έψαχνα να σε βρω αντάμα
να νιώσω το χέρι σου ζεστό να μ' ακουμπά
όσο η ματιά θα χάνονταν στου ορίζοντα τη πλάνη,
μα θα χα εσένα δίπλα μου να γείρω
ν' ακουμπήσω το κεφάλι πάνω σου
να κάνω επαφή μαζί σου στα σκοτάδια,
παρέα με κεράκια που θα φεγγαν
κι ονειροπαγίδες που θα ηχούσαν
στο θρόισμα τ' ανέμου, σαν όνειρο.

Σ' έψαχνα να σε βρω στα τραγούδια που ακούω
μέσα στη σιγαλιά της νύχτας,
παρέα μου σ' έναν κόσμο ιδανικό που υπάρχεις
έστω κι αν έπαψες αγάπη να θυμίζεις
και μόνο πόνο και παράπονο κρυφό αισθάνομαι
κάθε φορά που σε ζητώ μες τη ψυχή,
σ' έψαχνα για να σου πω "κράτα με"
γιατί οι άνθρωποι την επαφή ζητούν
μονάχοι στα παραμιλητά τους.

Marialena, (c) 21.08.2018 (I wonder where you are...)

Χάρε

Είσαι πάντα εκεί παρών
όταν οι θνητοί σε αψηφούν ή σε ξεχνάνε τάχα
έχεις υπομονή, πολλή υπομονή,
περιμένοντας του καθενός τη σειρά του
κι όταν σαν ξέπνοα πουλιά
η ψυχή κινά το ταξίδι της γι' αλλού
είσαι εκεί να πάρεις τη τελευταία ανάσα
και να την οδηγήσεις
για εκεί που κίνησε να πάει πεθαίνοντας.

Χάρε,
το ξέρω ότι για όλους μας έχεις σειρά
από τότε που γεννηθήκαμε
μας περιμένεις να πεθάνουμε
σαν τον Θεριστή με το ξυνιάρι στο χέρι
όταν η ζωή παραδοθεί πια στο ανεπίστρεπτο,
είσαι αυτός που θα τη πάρεις
και θα σφαλίσεις τα μάτια για πάντα
για όλους μας, καμιά εξαίρεση, ποτέ.

Αν σε θέλω, όχι, μα δε μπορώ να κάνω αλλιώς
όλοι υποκύπτουν στη μοίρα μας
αργά ή γρήγορα
κι αυτό είναι που πονάει τη ψυχή
αυτών που μένουν πίσω, αβοήθητοι,
περιμένοντας σαν αμνοί τη σφαγή στη σειρά τους
άλλους τους ξαλαφρώνεις απ' τα μαρτύρια
κι άλλους τους παίρνεις ξαφνικά δίχως να ξέρουν,
ενώ υπάρχουν κι άλλοι που παραδίνονται σε σένα
οικειοθελώς, με τους λογαριασμούς τους κλεισμένους.

Γιατί μας παίρνεις ψυχοπομπέ, γιατί μας κάνεις να πονούμε
για όσους έφυγαν από χαμό μες στη ζωή μας,
γιατί δε γίνεται αλλιώς θα πεις, αυτός είναι ο ρόλος σου
κι η αθανασία δεν είναι το αντίδοτο, ποτέ δεν ήταν
άραγε γι' αυτό έπλασε ο άνθρωπος τη ψευδαίσθηση
ότι αντί να μετράει αντίστροφα, παράγει,
αντί να ξοδεύεται, που ξοδεύεται δίχως φειδώ, αντιστέκεται
στην ανίερη συμφωνία που χει κάνει
απ' τη στιγμή που έρχεται στη Γη?

Γιατί πρέπει να μας σταυρώνεις πριν παραδώσουμε το Πνεύμα,
πες μου Χάρε,
γιατί το εδώ και το εκεί δεν είναι ίδια να μην πεθαίνουμε κάθε φορά,
να μην θρηνούμε πρόσωπα αγαπημένα,
να μην απομείνουμε σαν κούτσουρα μονάχοι,
να περιμένουμε τη σειρά μας στο μέτρημά σου, πες μου,
γιατί θα πεις έτσι είναι τα πράγματα κι αν σ' αρέσει
κουνώντας μες τη μούρη μου το δρεπάνι σου, Ψυχοκράτορα,
κι αν μπορείς ξέφυγε από της μοίρας τα γραμμένα.

(c) Marialena, 15.01.2019

Μέχρι το Σεπτέμβρη

Μέχρι το Σεπτέμβρη λεν οι φίλοι μου,
σου εύχομαι να βρεις αυτό που ψάχνεις
και χαμογελούν καθώς το λένε
και το εύχονται,
αυτό που θες εσύ,
αυτό που σου ταιριάζει
κι εγώ τους απαντώ μακάρι
και τους παίρνω αγκαλιά γιατί
το εύχομαι κι εγώ να υπάρχει
κι η καρδιά μου σφίγγεται
και η ψυχή λυπάται,
γιατί το Σεπτέμβρη θ' ανοίξουν οι ουρανοί
ή η τύχη θα μου χαμογελάσει,
λέω μέσα μου πενθούσα κι ευσυγκίνητη
μη πιστεύοντας ότι κάτι μπορεί ν' αλλάξει,
μιαν αχτίδα φωτός να λάμψει στον ορίζοντα
και να μαι εκεί να με φωτίσει.

Μέχρι το Σεπτέμβρη λεν οι φίλοι μου,
εύχομαι να γνωρίσεις τον επόμενο
μη κολλάς, μη μασάς, προχώρα,
η ζωή είναι μικρή, μη χάνεις χρόνο
λες και δεν το ξέρω, δεν το βλέπω,
δεν το αισθάνομαι πως περνάει ο χρόνος,
ο καιρός, οι σκέψεις στο μυαλό μου,
εκτός αν οι φίλοι μου θέλουν να βλέπουν
κάτι διαφορετικό, κάτι δικό μου
που μέσα σε ένα νέφωμα πυκνό,
τώρα ελοχεύει, ή μήπως είναι η πίστη
ότι τα πράγματα ποτέ δεν είν' τα ίδια στη ζωή μας,
όχι δεν είν' τα ίδια,
αλλά χτίζεις τα όνειρα, τη ζωή,
μ' αυτά που έχεις κι όχι μ' αυτά που σου λείπουν
εκτός αν είσαι φύσει αισιοδοξος
κι όχι ευαίσθητη ψυχή σαν και του λόγου μου,
που ένιωσες ότι έδωσες κομμάτι ολάκερο
θυσία σε μια αγάπη μοναχή, κατατρεγμένη
κι ύστερα κρύφτηκες ξανά μες το λαγούμι σου,
γιατρεύοντας τις ανίατες πληγές σου.

Μέχρι το Σεπτέμβρη λεν οι φίλοι μου,
σου εύχομαι... το τι δεν έχει σημασία
εύχονται όμως και δίνουν πνοή και λόγο
σε πράγματα ανθρώπινα,
σ' ανάγκες πραγματικές, σε επιθυμίες
κι όνειρα που χουμε όλοι μέσα μας,
υποσυνείδητα πως αν δεν είσαι αναχωρητής
τότε αναζητείς να σαι μ' ανθρώπους
συμβατούς, ανθρώπινους κι αγαπημένους,
να νιώθεις αποδοχή και κατανόηση
να χουν γέφυρες χτισμένες μεταξύ των
κι όχι ορύγματα και βάραθρα να τους χωρίζουν,
να χουν Αγάπη τ' ακούς, Αγάπη κυριότερa
και νοιάξιμο και ενδιαφέρον κι έρωτα
γι' ό,τι τους έφερε μαζί και τους κρατάει.

Αυτή την ευχή μέχρι το Σεπτέμβρη,
με τις μπουνάτσες και τους καύσωνες,
με τη πόλη αδειανή και τους φύλακες
των συναισθημάτων πανταχού παρόντες,
να φανερώνονται μονάχα όταν τους καλείς
και θελήσεις να τους δεις ποιοι αλήθεια είναι,
να ναι η καρδιά ανεκτική και η ψυχή καθάρια
και τότε να πεις σαν έτοιμος από καιρό,
όπως λεν κι οι φίλοι μου
"ό,τι θες εσύ, αυτό να γίνει"...

(c) Marialena, 11.07.2018

Τ' Ουρανού Τ' Αστέρια

Να βάλω θέλω τ' αέρινο το φόρεμα
και ν' αντικρίσω τ΄ουρανού τ' αστέρια
να αφήνουν το ίχνος τους επάνω μου
καθώς θα βρίσκομαι ξανά στα δυο σου χέρια.

Μέρες της Άνοιξης ολάνθιστες σμιλεύονται
καθώς της φυλακής μου το κλειδί λέω το βρήκα
κι άνοιξα τη πόρτα με έναν ψίθυρο
γυρεύοντας του αγγίγματος τη γλύκα.

Και βρήκα στη ντουλάπα μου ένα φόρεμα
το φόρεσα για να χαρώ το πως το νιώθω
κι έτρεξα να σ' ανταμώσω αγάπη μου
γεμάτη από λαχτάρα κι από πόθο.

Να βάλω θέλω τ' αέρινο το φόρεμα
και ν' αντικρίσω στον ουρανό τ' αστέρια
όσο εσύ θα με κρατάς σφιχτά στο στέρνο σου
κι εγώ θα νιώθω σαν παιδί στα δυο σου χέρια.

Marialena, 31/03/2019 (Stargazed...)