Έμαθα πια...

Έμαθα πια να ζω χωρίς εσένα
να ζω χωρίς αγάπη και στοργή
από κανέναν τους,
μήτε γονείς, ούτε κι εσύ παρών,
σκληρότητα.

Έμαθα πια να μην ανοίγομαι στους ξένους
γιατί φοβάμαι πως ξανά θα την πατήσω,
ξέρεις εσύ, με τρόπο ύπουλο
και τι σε νοιάζει θα μου πεις,
απάνθρωπα.

Έμαθα πια να βουτώ στο βούρκο
της μελαγχολίας και της αυτοακύρωσης,
παραιτημένη απ' τη ζωή που σέρνω
κραδαίνοντας στα πόδια μου,
ερείπιο.

Έμαθα πια, μέρες που κοίτωνται αδειανές
να βρίσκω νόημα για να πορεύομαι,
στ' αδιάκοπο κι αδιάφορο αγώνα
για επιβίωση, για αγάπη και συμπόνοια,
παράλογα.

Έμαθα πια...

(c) Marialena, 12.04.2018 (Happy Birthday to me...)

Σαββατιάτικο ξύπνημα

Ήθελα να μπορούσα να μοιραστώ μαζί σου

το Σαββατιάτικο ξύπνημα ξανά,

αυτό τ' ανέμελο χαμόγελο που σχηματίζεται

στα χείλη

όταν ξυπνάς δίπλα σ' αυτόν που αγαπάς

και νιώθεις τη ζεστασιά του να σε τυλίγει.

Ήθελα να φτιάχναμε καφέ και να τον πίναμε

μαζί ξανά,

μπροστά σε μια ηλιόλουστη μέρα που ξυπνά

μέσα απ' τα δυο σου μάτια

και να μιλούσαμε, ναι να μιλούσαμε 

για όλα αυτά που μας κρατούσαν ενωμένους.

Το Σαββατιάτικο ξύπνημα κι ένα μικρό χαμόγελο 

στα χείλη να υπάρχει,

να λες σε περιμένω να γυρίσεις και να το κάνεις

να βλέπεις τον ήλιο να υψώνεται στον ουρανό

και να σκέφτεσαι μα τι ωραία μέρα είναι σήμερα,

αφού είμαι εγώ εδώ ξανά μαζί σου.

Το Σαββατιάτικο ξύπνημα και αυτό τ' ανέμελο 

χαμόγελο που σχηματίζεται στα χείλη...

(c) Marialena, 14.04.2018

Της Κυριακής τα βράδια

Της Κυριακής τα βράδια μη τα φοβηθείς
όταν χαρμόλυπη φέρνουν στο νου
και στη καρδιά γλυκειά μελαγχολία.
Είναι θαρρώ νυχτιές του ουρανού
που περιμένουν τη σειρά τους
για να σβήσουν.

Της Κυριακής τα βράδια μη τα λησμονείς
παραδομένος στο αέναο του χρόνου,
Μέρες και νύχτες που πέρασαν γοργά
σαν μια ανάσα πριν τη συγκίνηση εκφράσεις
κι αναλωθείς σε κάποια ταξίδια μακρινά
μες του μυαλού τους σκοτεινούς σου λαβυρίνθους.

Της Κυριακής τα βράδια μην τ' απαρνηθείς
σαν να υπήρξαν μοναχά για να βραδιάσει
και συ να μένεις με τη καρδιά σου να προσμένει
πριν το ξημέρωμα ξανά τα προσπεράσει.
Της Κυριακής τα βράδια ζήσε τα ξανά
με Έρωτα βαλμένο στη ζωή σου...

(c) Marialena, 01/04/2018

Φλούδι Πορτοκάλι

Σα ζαρωμένο φλούδι πορτοκάλι

σ' έτριψα πάνω μου για να μυρίσω την αψάδα,

για να ακουμπήσω στα χείλη την οσμή σου

κι αχόρταγα να θέλω να γευτώ τ' αρώματά σου.

Να σε κρατώ μέσα στη χούφτα μου

σφιχτά μα τόσο τρυφερά σαν ένα φύλλο,

ολόδρωσο πορτοκαλιάς που απ' τη βροχή

νοτίστηκε και ευωδιάζει κίτρο.

Σα ζαρωμένο φλούδι πορτοκάλι

θα προσπαθήσω να κρατήσω τη μορφή σου,

δίχως να χάσεις την αίσθηση απ' το μυαλό μου

ενώ εγώ θα φανερώνω τον καρπό σου.

Αποκαλύπτοντας σιγά της σάρκας τον χυμό σου

θα σ' ακουμπώ σιμά για να σε νιώσω,

θα σε φιλήσω απαλά με τα δυο χείλη

κι ύστερα θα σε αποδομήσω.

Peasant Woman Peeling an Orange, c.1875 - Mary Cassatt

Σα ζαρωμένο φλούδι πορτοκάλι...

(c) Marialena, 19.03.2018

Έτσι για την αλητεία

Έτσι για την αλητεία σκέφτηκα
να βρω τον έρωτα σε ξένα μονοπάτια,
να κυνηγώ τις χίμαιρες που ορθώνονται εμπρός μου
να παίζω κρυφτό μες τα σκοτάδια,
να γίνομαι αυτή που ποτέ δεν ήθελες να είμαι.

Έτσι για το γαμώτο και τη ψυχή της μάνας μου
να ζήσω πέρα απ' όσα ήξερες για μένα,
να βγω στο δρόμο σα τρελή να περπατάω
να ψάχνω ίχνη σε μέρη που φαντάζουν άγνωστα,
να βγάλω από μέσα μου εσένα.

Έτσι για το παράλογο του πράγματος
να φτιάξω βαλίτσα και να φύγω στα χαμένα,
να βρω παράλληλες διαδρομές να τις χαράξω
να χω να λέω τάχα μου πως διαφέρω πια,
να μην γυρίσω πίσω σε αγάπες που πληγώνουν.

Έτσι για την αλητεία (ξ)έφυγα...














Street Conversations [Woman walking down the street.] - 1946 Photo by Stanley Kubrick
(c) Marialena, 14.03.2018

Το Πένθος ταιριάζει στην Ηλέκτρα

Pirelli Calendar 2017, image by Peter Lindbergh

Κι άδειασε το σπίτι από τα χάδια σου
την αγκαλιά σου που με περίμενε σαν έρθω
που όταν με άγγιζε μου ζέσταινε τα χέρια μου
και τώρα δεν μπορώ να το πιστέψω.

Κι έμεινε το σαλόνι αδειανό
όταν τα πήρες όλα πίσω σε μια κούτα,
δικά μου όνειρα δικοί σου στεναγμοί
σε ένα σπίτι που η αγάπη πια δεν μένει.

Τη πόρτα έκλεισα ξωπίσω σου ξανά
για να μην έρθει κάποιος τάχα όταν φύγεις
τι ειρωνεία και τι λάθος τραγικό,
χαμένα χρόνια περιμένοντας το θαύμα.

Κανείς δεν μένει μαζί μου πια εκεί
σκοτάδι γέμισε η ζωή χωρίς εσένα
γιατί μου άξιζε μια τύχη σαν κι αυτή,
εμένα που σ' αγάπησα όσο καμία άλλη.

(c) Marialena, 06.03.2018 (Πως να σ' αφήσω να χαθείς από κοντά μου...)

Τα πράγματά σου στο τραπέζι

Τα πράγματά σου στο τραπέζι,
βιβλία με εξωτικούς προορισμούς και χάρτες
για διαδρομές που κάποτε τις κάναμε μαζί
και τόπους που περίμεναν να πάμε.

Τα πράγματά σου στο τραπέζι,
φωτογραφίες που σε έδειχναν μωρό
και κάποιες άλλες που από παλιά φυλούσες
κρυμμένα σε φακέλους και σελίδες των βιβλίων.

Σου ζήτησα να έρθεις να τα πάρεις από δω,
να πάψω να υποφέρω σαν τα βλέπω
αφού δεν είσαι άλλο δικός μου τώρα πια
και ανοιχτές πληγές μου ξύνουν μακριά σου.

Τα πράγματά σου στο τραπέζι,
οι μουσικές  και τα μικροπράγματά σου
στέκουν βουβά σε ένα σπίτι αδειανό
που κάποτε περίμενε ζεστή την αγκαλιά σου...

(c) Marialena, 25.02.2018 (sorry seems to be the hardest word)