Ενύπνιον

Κοιμησου κόρη όμορφη

Προικιά να σου χαρίσω, 

Θε να σου πλέξω στα μαλλιά

Τ' άστρα της Οικουμένης, 

Λουλούδια νυχτολουλουδα

Π' αρώματα σκορπίζουν,

Θα τα κρατώ στα χέρια μου

Μέχρι να σ' ανταμώσω.

Κοιμήσου κόρη όμορφη,

Όνειρα να σε ντύνουν

Από εκείνα π' αγαπώ

ως τα δικά σου μαθια, 

Κόρη μου εσύ μονακριβη

Και πολυχρονεμενη,

Θα σε κρατήσω αγκαλιά

Εδώ μες τη καρδιά μου...

Marialena, (c) 28.06.2022 

Real Love

I'm lying in my bed and looking at your pillow
things have changed
and nothing seems to matter anymore.
Where's the shape of your head carved,
the smell of your hair in the linings
where are you when I need you
to be there for me,
to catch me when I fall and
when I need to find shelter in your arms.

Tell me where all the love has gone
now that you are present only in my mind
and when friends tell me how nice you behave
while I can still recall all the misery I went through
because of you.
People talk and make stories in case of another chance
they speak and know nothing at all,
they seem to ignore where the real love has gone
when everything goes wrong in a suicidal affair
where nothing makes sence
except from the love that we had for each other.

Real love is when your pillow fills up
with your body lying down on the bed
when we are there for each other
and not living at the expence of one another,
it all about the strength you find to carry on
even when the skies aren't blue anymore
and the going gets tougher,
but you don't give up and you don't give in
to your self destruction and your weaknesses.
Real love is when you hold hands
and you don't let them go no matter what
because you care for each other
and you don't want to jeopardise
all the things that you have made real,
the chemistry, the magic, the support,
yes that's what real love is all about
and a good laugh to share often
along with memories that will last you for a lifetime.

(c) Marialena, 19.02.2019 (real love where do we come from, real love lead the way...)

Παραμονή Αγίου Βαλεντίνου

Παραμονή Αγίου Βαλεντίνου απόψε,
κρύο και βροχή στο παραθύρι μου
έχει χειμώνα ακόμη έξω
και στη καρδιά το μάγκωμα
αυτή η ανάμνηση,
το απωθημένο πες,
μαζί με τα χαιρετίσματα που στέλνεις
με φίλους μας κοινούς όταν τους δεις
κι εγώ να ματώνω
να πονάω ακόμα πολύ
να κλαίω στα κρυφά από συγκίνηση,
για τα χρόνια που χάθηκαν
για τον έρωτα που έλιωσε
σα χιόνι στη πρώτη ηλιαχτίδα.

Όχι για σένα που βουρκώνεις
όταν με σκέπτεσαι,
έχασες μια καρδιά που σ' αγάπησε,
έχασες το κορίτσι σου
εμένα που με ποδοπάτησες
μέσα στα σκοτεινά σου μονοπάτια
γιατί πες μου γιατί
μα απάντηση δε θα πάρω από σένα
ούτε από μένα όσο κι αν το ψάχνω,
αν ήθελες μπορούσες να μασταν αλλιώς
αγαπημένοι μαζί, ξεκάθαροι,
όχι μπλεγμένοι στο μίτο της Αριάδνης
στο Λαβύρινθο
με τον Μινώταυρο να μας κατασπαράσσει
κι ό,τι άφησες να το πάρω πια μαζί μου
και να το γλύφω σαν σκυλί να γιάνει.

Παραμονή Αγίου Βαλεντίνου απόψε
τρέμω που αύριο θα είμαι πάλι μόνη
και όσο κι αν το απέφευγα μαζί σου
να ελπίζω,
ήθελα πάντα ν' ακούσω τη γλυκιά κουβέντα
το "είσαι η γυναίκα μου",
αυτό το "Σ' αγαπώ"
που βγαίνει απ' τη καρδιά
στα ξαφνικά,
όχι επειδή αύριο θα ναι γιορτή τάχα
για τους ερωτευμένους,
αλλά γιατί το νιώθεις και το λες
και το εκφράζεις με κάθε ευκαιρία
όταν σε κατακλύζει,
όταν στη τελική αυτό μετράει να το πεις
όχι μονάχα σε γιορτές, αλλά και κάθε μέρα!

(c) Marialena, 13.02.2019 (hello again...)

Οκτώβρης

Σαν πίνακας με τους μήνες του Τσαρούχη έμοιαζες
Οκτώβρη,
νέος, ωραίος, ευσταλής κι ελπιδοφόρος
του Έρωτα κομιστής φάνταζες,
μες τη λαχτάρα ν' αγγίξω τη μορφή σου.

Η αύρα σου εξέπεμπε το Φως του Ήλιου
Οκτώβρη,
τότε που η φύση ομορφαίνει χάρη σε σένα
όταν τα φύλλα βάφονται ξανθά
λίγο πριν παραδώσουν στη γη το αποτύπωμά τους.

Γι' αυτή σου τη πνοή, τη γοητεία στα μάτια σου
σ' ερωτεύθηκα Οκτώβρη,
με ένα αίσθημα παράδοσης στα δυο σου χέρια
στα φιλιά και τα χάδια σου τα λατρεμένα.
που τόσο πόθησα.

Κι ήρθαν άλλες εποχές και άλλοι μήνες πέρασαν
Οκτώβρη,
κι έμοιαζε ο χρόνος σαν τη Ναυμαχία της Χίου
κι όχι σαν τον Άγγελο στους πίνακες ζωγραφικής,
που τόσο σου έμοιαζαν όταν μονάχα σε φαντασιωνόμουν.

Κι αν τα φιλιά σου δε πρόλαβα να σβήσω
Οκτώβρη,
είναι γιατί τη γλύκα σου δε χόρτασα να ζω...

(c) Marialena, 01.10.2019 (10 years apart, what still remains...)

Μύρισα Βροχή

 Μύρισα βροχή κι απόρησα

καταμεσής της Άνοιξης

μια μυρωδιά ωραία

μα παράταιρη,

που θύμησε στο μέσα μου 

μνήμες μη εκφρασμένες.

Κουκούλι στη ψυχή

και αγέρας,

που παρασέρνει στη θωριά του

το Είναι μου.

Μύρισα βροχή λουλουδιασμένη

κι έμεινα να κοιτώ τον ουρανό

αν βρέξει,

κάπου κοντά ή πιο μακρυά δε ξέρω,

άραγες πες μου θα βρέξει τάχα

ή μήπως την ώρα που 

σε σκέπτομαι,

αφήνομαι σε σκέψεις παράταιρες

και εφησυχασμένες.

Κοίξατα τον Ουρανό στο βάθος

κι απόρησα, 

από που ήλθε ετούτη η μυρωδιά 

της Βροχής,

του Νοτισμένου Σύννεφου,

του αλαργηνού,

του ξεχασμένου?

Μύρισα βροχή κι απέμεινα

με μάτια κλειστά 

να ονειρεύομαι,

πως εβρισκόμουν σε μονοπάτια σκιερά,

που οι Νύμφες της Βροχής εφανερόνονται

σαν τα φύλλα δακρύσουν 

και κυλήσει η σταγόνα στα ριζά,

για να τα ζωντανέψει.

(c) Marialena, 23.04.2021

Τυφλές Ελπίδες

Δεν είμαι χορτασμένη φιλιά και χάδια
δε πρόκαμα,
δεν είπα ποτέ στον εαυτό μου ότι έζησα
στιγμές αγάπης κι έρωτα που διαρκέσαν.

Όχι εγώ, όχι, δεν ήταν τυχαίο που την αγάπη
τη φοβόμουν,
γιατί δεν άντεχα να καταντήσει χτήνος
ούτε θέλησα ποτέ να τη προδώσω.

Γι' αυτό δε πρόλαβα να σε χορτάσω
να νιώσω ασφαλής στα δυο σου χέρια,
να βρω τον άνθρωπο μου κατάλαβες,
δεν ευτύχησα.

Εύκολα θα μου πεις ότι φταίω
δεν αντιλέγω,
φταίω στο ότι πίστεψα στο θαύμα της αγάπης
και στη ψευδαίσθηση του έρωτα για πάντα.

Δεν είμαι χορτασμένη φιλιά και χάδια
σου λέω,
μ' αυτό ζω και πορεύομαι μονάχη πια
με τις τυφλές ελπίδες να με διαφεντεύουν.

(c) Marialena, 08.02.2019

Μικρό Ερωτικό: Η Αγκαλιά

 Να σ' αγκαλιάσω μια φορά 

και να σ' αποκοιμήσω,

έτσι όπως έκανα παλιά

χαιδεύοντάς σου τα μαλλιά,

φιλώντας σε στο μέτωπο γλυκά

σαν να σουν το μωρό μου.

Έτσι γεννήθηκε μες το μυαλό η οπτασία

το όνειρο εκείνο το πικρό,

το παραπονεμένο.

Να σ' αγκαλιάσω ήθελα ξανά

να νιώσω τ' άρωμα της ζεστασιάς σου,

το χτύπο της καρδιάς εκεί που γέρνω

το σώμα σου μονάχα πια δικό μου.

Μα τα οράματα στην έρημο 

της μοναξιάς ξεσπούν σε ανεμοδύνες,

όσο εγώ αναζητώ μες του αγέρα τις ριπές

τον κόσμο τον δικό σου,

που τάχα μες στην αγκαλιά μου

θα βρεθεί και θα με γαληνέψει.

Κι αυτά τα λόγια τα άψυχα

και τα ξεψυχισμένα αχ!

τι ειρωνεία έχουν μέσα τους,

όταν η Γη γυρίζει 

κι όταν τ' ανθρώπινα θαρρώ,

με κοροϊδεύουν.

Στην αγκαλιά μου ήθελα για λίγο 

να σε έχω πάλι αγάπη μου,

να σε κρατώ με του ροδόσταμου 

την εξαίσια ευωδία στα χέρια μου

και να σε κουλαντρίζω.

Να ψιθυρίζω τρυφερά πόσο μου έλειψες

όσο η ψυχή μου λαχταρά,

τη γεύση σου ν' ορίζει. 

(c) Marialena, 12.10.2020 (Χαιρετίσματα λοιπόν στην εξουσία, εγώ κρατάω την ουσία κι ονειρεύομαι...)