Πέμπτη, 10 Ιανουαρίου 2019

Αυτό το καλοκαίρι


Αυτό το καλοκαίρι που η βροχή νοτίζει τις νύχτες μας
Η καρδιά μου σπαράζει, καρδιά μου,
Μακριά σου δίχως το χάδι και τ’ άγγιγμά σου,
Δίχως το φιλί και το βλέμμα σου,
Δίχως την αίσθηση ότι είμαστε εδώ μαζί,
Να μοιραζόμαστε κομμάτια της ζωής μας
Μικρές χαρές, το τίποτα, το κάτι,
Καρδιά μου,
Αυτό που κάνει δυο ανθρώπους να πορεύονται,
Να συμπορεύονται,
Η γέφυρα που τους ενώνει, η Αγάπη,
Αυτό το καλοκαίρι, το βρόχινο, το ανέλπιστο,
Το τόσο μοναχικό κι απόλυτο,
Το βασανιστικό,
Που τα τζιτζίκια ακούστηκαν μονάχα μια φορά
Και η κουβέρτα με συντροφεύει στο κρεββάτι,
Εσύ βρίσκεσαι τώρα πια μακριά,
Ρίχνοντας αλάτι στις πληγές,
Τις ματωμένες,
Που στη ψυχή μου άβυσσος βαθιά
Δε τις γιατρεύει
Γιατί δε θέλω να καλύψω το κενό
Με λόγια άδεια, μ’ αυτοκαταστροφή,
Με λυγισμένα απ’ τον πόνο σώματα.
Τώρα πια καταλαβαίνω πως πεθαίνουν οι νεκροί
Όταν η ζωή μεθοδικά τους έκανε
Να βλέπουν την έξοδο παρά το μονοπάτι,
Αδελφέ μου,
Τα βλέπω όλα πια ξεκάθαρα μπροστά μου
Και χαμηλώνω το βλέμμα,
Με πίκρα, με λαχτάρα, με δάκρυα στα μάτια,
Γιατί γίνομαι κι εγώ όπως αυτοί
Το βλέπω, το νιώθω το αισθάνομαι,
Αναζητώντας μιαν ανάσα, έναν ήλιο, ένα σύννεφο,
Να ρθει να με ζεστάνει,
Να μ’ αγκαλιάσει ανθρώπινα,
Ιδανικέ κι ανάξιε εαυτέ μου
Αυτό το καλοκαίρι που το κενό ορίζει το μέσα μου
Και σφίγγει τη καρδιά μου, καρδούλα μου,
Όσο κι αν βρέχει, όσο κι αν το μυαλό παιδεύει
Και παιδεύεται μονάχο στα σκοτάδια.

© Marialena, 25.06.2018

Κυριακή, 9 Δεκεμβρίου 2018

Μονεμβάσια


Αγάπη, του πελάγου εσύ γλυκιά αρμύρα
Στο σώμα, στη ψυχή μου πάντα νοτισμένη
Στ’ απόκρυφα τα βράχια με σουγιά
Χάραξα μυστικά τ’ αρχικά σου
Για να θυμίζει τάχα στους αιώνες
Τη ματαιότητα του Έρωτα,
της Νιότης τα σκιρτήματα
και τις πέτρες που διαβήκαμε μαζί,
για να σε συναντήσω.

Στον Ήλιο, τον αδέκαστο κριτή,
Παίξαμε σαν το Προμηθέα με το πυρ
Και αφήσαμε κομμάτια μας στα τείχη
Θυμάσαι άραγε τι λέγαμε εκεί
Αγνάντα στα νερά, στα σκαλοπάτια αντάμα
Εσύ κι εγώ στα μάτια κοιταζόμασταν
Ζώντας για πρώτη μου φορά ,
Τον Έρωτα όπως ποτέ δεν είχα ξαναζήσει
Στου Κάστρου μέσα τα κρυφά τα μονοπάτια.

Αγάπη, του πελάγου εσύ αέναε πόθε,
Μου δωσες χρώμα στο φιλί
Και στήριγμα στο χέρι για ν’ ανέβω
Στη κορυφή του Βράχου ν’ αγναντέψω
Την απεραντοσύνη σου απ’ την Αγιά Σοφιά
Φτιαγμένη μ’ όνειρα και στεναγμούς συνάμα
Και στου Χριστού την εκκλησιά να προσκυνήσω
Δοξάζοντας τη τύχη μου που βρέθηκα εκεί,
Πλάση εσύ ξεχωριστή, Μονεμβασιά μου!

© Marialena, 06.06.2018 (08.04.10 Μονεμβασιά, Μέχρι να σε συναντήσω…)

Τετάρτη, 31 Οκτωβρίου 2018

Βράδια Καλοκαιρινά


Βράδια στο μπαλκόνι με ζέστη
καλοκαιρινά,
όταν ο ήλιος κινάει να σβήσει αργά
αφήνοντας τη πλάση με φως 
ακόμα και τη νύχτα
μέχρι αργά,
βράδια με ένα κύπελλο κεράσια και τσάι
παγωμένο με λεμόνι
στο μπαλκόνι με ζέστη
και τα τζιτζίκια στο πεύκο να λαλούν
μέχρι να ξημερώσει
κι οι μυρωδιές απ' το νυχτολούλουδο
να τυλίγουν την ατμόσφαιρα
και γιασεμί ν' αχνοπροβάλλει
διακριτικά τ' αρώματά του
στη νυχτιά και να σου κάνει παρέα
μέχρι να πέσει το σκοτάδι
και η ζέστη γίνει υποφερτή
στο μπαλκόνι,
μ' ένα μπουκάλι νερό και μουσικές
απ' το ραδιόφωνο να παίζουν
όσο περνούν από μπροστά σου οι διαβάτες
κι οι περιπατητές με τα σκυλιά τους
πάνε βόλτα,
όπως κάθε βράδυ καλοκαιρινό
όπως κάθε φορά που βλέπεις το φεγγάρι
να προβάλλει απ' τον ουρανό
και τη λάμπα να φέγγει στη κολώνα.

Πέτα τα ρούχα σου σαν θα διαβείς τους τοίχους
του σπιτιού σου μέσα έξω
βρέξε τα πόδια σου με νερό από τη βρύση
και δροσίσου,
άσε το σώμα να νιώσει τη δροσιά και τον ιδρώτα
από τη ζέστη του καλοκαιριού στη πόλη
γύρε με του κορμιού σου τον περίτεχνο μανδύα
και ξάπλωσε στο προσκεφάλι
με τα παράθυρα ορθάνοιχτα και τη βουή 
του δρόμου να σε συντροφεύει
τα βράδια τούτα τα καλοκαιρινά
που δεν κρατάνε αιώνια,
αλλά όσο μια στιγμή, μια θύμηση, ένα αντίο
και μιαν υπόσχεση για κείνα τα καλοκαίρια 
που έφυγαν και έρχονται ξανά 
να σε στοιχειώνουν
να σε μπερδεύουν με το τώρα και το χθες
και να σε κάνουν να θες να ζήσεις
τη κάθε στιγμή, τη κάθε ώρα
σαν να ναι τώρα, σαν να ναι χθες
θαρρείς μέσα στη ζέστη
τα καλοκαιρινά τα βράδια
που το φεγγάρι σε παίρνει αγκαλιά
και σε κοιμίζει μόνο στα σεντόνια 
της ψυχής σου,
πλάθοντας του έρωτα ταξίδια εξωτικά
κι ανάγκες του κορμιού ανομολόγητες
που οι ανάσες σου μετρούν 
λαχανιασμένες,
τα βράδια εκείνα τα καλοκαιρινά
που τα περνάς μονάχος στης πόλης
τα έρημα στενά
κοιτάζοντας τον ουρανό απ' άκρη σ' άκρη.

(c) Marialena, 30.05.2018

Παρασκευή, 12 Οκτωβρίου 2018

Στο Λαύριο

(c) Lavrio Watch Tower, photograph by Marialena, Oct. 2, 2016

Πηγαίναμε βόλτα ως τη προκυμαία
εσύ κι εγώ μιλώντας
περί ανέμων και υδάτων
και φτάσαμε ως τη μαρίνα
περπατώντας
κόντρα σε ήλιο δυνατό
και τους διαβάτες να βαδίζουν
μακριά μας.

Καθίσαμε να ξαποστάσουμε
στο σκιάδι αν θυμάσαι
εσύ κι εγώ μιλώντας
περί ανέμων και υδάτων
και σ' άκουγα να μου μιλάς
για τα κορίτσια που ποθούσες
να φιλήσεις κάνοντας έρωτα
με θέα το κορμί τους.

Παιδί ακόμα ήσουν στα μάτια μου
μπουμπούκι ολάνθιστο
σε μένα εξομολογούσουν
του έρωτά σου τις ορμές
με τ' αντικείμενα του πόθου σου
πλασμένα στο μυαλό μου
ιδανικά για να πλουτίσουν
τον πόθο μου για σένα.

Κινήσαμε να φύγουμε
να πάρουμε το δρόμο μας ξανά
κι εσύ μου μίλαγες ακόμα
για εκείνες τις κοπέλες τις δικές σου
μα δε κρατήθηκα άλλο
δε μπορούσα άλλο πια
και στα μάτια σε κοίταξα
θέλοντας να σου εξομολογηθώ.

Να σε πάρω απ' το χέρι φιλικά
και να σου πω πόσο σε θέλω
παιδί μου εσύ της νιότης εκφραστή
κι εγώ στη θέση σου να μπω
να θέλω να σε νιώσω
μέσα μου αποπλανώντας με
στα δικά μου τα χωρικά τα ύδατα
στο Λαύριο μια μέρα με λιακάδα.

(c) Marialena, 25.05.2018

Παρασκευή, 14 Σεπτεμβρίου 2018

Μικρό Ερωτικό: Η Γεύση Του Φιλιού Σου

Μια γεύση που δε θα θελες να ξέρεις
τι σου θυμίζει,
ενός φιλιού παράφορου, μεθυστικού
γεμάτου γλύκα,
με πόθο και λαχτάρα αγκαλιασμένο
σφιχτά στα δυο σου χείλη,
αυτή τη γεύση θα θελα ν' αγγίξω
ακουμπώντας σε,
φιλώντας σε ακροβατώντας
ανάμεσα στα χείλη σου
και της ψυχής τον αδιόρατο
τον κόσμο.

Αυτή τη γεύση που δεν θα θελες να ξέρεις
τι σου θυμίζει,
αγριοκέρασο με σοκολάτα παγωμένη
αίσθηση ανύποπτη, στιγμή ανυπεράσπιστη
στα φυλλοκάρδια σου,
αυτήν την ώρα που θα κλέβω το φιλί
από τα χείλια σου,
μικρέ μου Έρωτα, μεγάλο μου γινάτι
θα σε πλανέψω με τα μάτια σφαλιστά
και τις αισθήσεις λύτρωση να ζητάνε,
λυσσομανώντας μέσα σου
σαν καταιγίδα όπου άξαφνα ξεσπάει.

Αυτή η γεύση που δεν θα θελες να ξέρεις
τι σου θυμίζει,
πίστεψέ με είναι η ίδια που άφησες κάποτε
κρυφά στο μαξιλάρι
μαζί με δάκρυα κι ιδρώτα ποτισμένη,
από τις νύχτες εκείνες τις λειψές
όπου πουλιά πετούσανε στον ουρανό
κι αστέρια έφεγγαν σε γαλαξίες μακρυνούς,
έτσι σκεφτόσουν
όσο η ανάσα σου δεν ήταν μοναχή
κι όσο τα χέρια σου σφιχτά κρατούσαν
την Αγάπη.

(c) Marialena, 17.05.2018

Τρίτη, 28 Αυγούστου 2018

Συγχώρεση

Παλεύω με τα τέρατα
να βρω λίγη γαλήνη μέσα μου,
συγχώρεση το λέω,
να διώξω από πάνω μου
τις ενοχές και τους θυμούς
που κουβαλάω.

Αναζητώ να βρω ανθρωπιά
από ανθρώπους που δεν έχουν
να σου δώσουν πια συναίσθημα,
ούτε μια κουβέντα φιλική
πια θα σου πουν
κι ας περιμένεις μάταια.

Παλεύω να πω "είμαι καλά"
κι ας προσπαθώ κάθε βραδυά
να κατευνάσω τη ταραγμένη μου ψυχή,
μέσα στη μαύρη μοναξιά μου
που διάλεξε πια να κρυφτεί
για να γιατρέψει τις πληγές της.

Κι ας λαχταρώ να ρθει η αγάπη στη ζωή μου
απλόχερα και όχι στερημένη
ας είναι αυτός ο πόθος μου ο μύχιος,
ενώ ανάσα παίρνω μέσα μου
να βγω απ' το σκοτάδι ξανά στο Φως
με τη ψυχούλα μου αγκαλιά παραπατώντας.

(c) Marialena, 07/05/2018

Δευτέρα, 13 Αυγούστου 2018

Μαινάδας Έρωτας


Θέλω να σου κάνω έρωτα κρυφά
στα μυστικά μονοπάτια του μυαλού σου,
σαν τη μαινάδα που θολωμένη απ' το κρασί
χυμάει στη σάρκα και τη ξεσκίζει μανιασμένα.

Θέλω να γευτώ τη γεύση του φιλιού σου
στο κορμί μου αδιάκοπα,
εξερευνώντας κάθε σπιθαμή με τα χείλη σου υγρά
σαν αμαρτία που τη κάνεις να μοιάζει με Τελευταίο Πειρασμό.

Θέλω να σου κάνω έρωτα κρυφά
κι απ' εκεί που δεν το περιμένεις να σε πλημμυρίσω,
με τον ιδρώτα να κυλά στο δέρμα μου
αγγίζοντάς σε και ριγώντας παθιασμένη.

Θέλω να σ' έχω μοναχά δικό μου να μου δωθείς
να μην αντισταθείς στη γοητεία της αποπλάνησής μου
όχι γιατί θέλω να σε κατακτήσω μονάχα, αλλά γιατί
θέλω να νιώσω ξανά εκείνη που ποθεί τον Έρωτά σου.

(c) Marialena, 14.04.2018