Τρίτη, 1 Μαρτίου 2016

Requiem


Πονάει το στήθος απ’ του μυαλού τα καταστροφικά παιχνίδια
Στου πόνου του ατελείωτου τα φθονερά σενάρια βαριοχτυπά
Η καρδιά και η ψυχή λιποψυχά και αρρωσταίνει.

Η τελική η λύση, το τέλος του μαρτυρίου θα δοθεί
Με αυτόχειρα το ίδιο σου το σώμα
Για να μην πάρουν το προνόμιο αυτοί που αποφάσισαν για σένα.

Μα δεν τολμάς να ομολογήσεις την ευθύνη των πρακτέων σου
Ή να σκεφθείς ένα εναλλακτικό σενάριο στη τιμωρία σου
Για να γλυτώσεις την αιώνια καταδίκη.

Να χαθείς θες, για να τελειώσει η κατάρα που σου ρίξανε
Παιδί ακόμα με το χαμόγελο στα χείλη, παιδί
Τόσο ανύποπτο και ανυπεράσπιστο που ήσουν.

Παιδί που σου φορτώσανε το προπατορικό αμάρτημα
Και σε κατέστησαν δέσμιο της δυστυχίας τους
Κι εσύ, υπάκουσες και το δέχτηκες πληρώνοντας το τίμημα.

Τι κι αν ήθελες να αγαπάς για να λες ότι υπάρχεις
Για να πιστεύεις ότι αξίζει να υπάρχεις με σκοπό και νόημα
Όχι να βολοδέρνεις σαν ένα φάντασμα του εαυτού σου μόνο.

Τι θα κάνεις άραγε, θα υποκύψεις στη λαιμητόμο που ετοιμάζουν
Ή θα χαραμίσεις τη ζωή σαν ένα τίποτα
Κάνοντας την ηρωική έξοδο του Μεσολογγίου στο μυαλό σου.

Ή σαν τον Οιδίποδα που έβγαλε τα μάτια του για να δει
Κι έγινε έρμαιο της τραγικής του μοίρας
Ο Οιδίπους τύραννος, εσύ κι αυτός συνάμα.

© Marialena, 01.03.2016 (what is the point in living)

 image from:www.masterchoraleofsouthflorida.com/wp/mozarts-requiem

Τετάρτη, 27 Ιανουαρίου 2016

Ζεϊμπέκικο Ενός Διαβάτη


Το μαραμένο μου κορμί ένα γιατί μονοπωλεί,
όπως η στράτα τη νυχτιά τον ίσκιο κλέβει
διαβάτης ένας, μοναχός, ψάχνει Φωτιά,
ψάχνει το Φως και της καρδιάς του
το μονάκριβο τζιέρι.
Ψάχνει να βρει παρηγοριά στου κόσμου
τ' αφανέρωτα, στα τόσα λίγα που απέμειναν
κρυμμένα, τάχα πιστεύει πως εκεί
θα συναντήσει τη Πηγή,
που θα γιατρέψει τις πληγές του μαγεμένα.
Το μαραμένο μου κορμί ψάχνει φωλιά να ζεσταθεί
μ' ένα κομμάτι της Αγάπης προσκεφάλι,
για να γιατρέψει τη πληγή σαν μοναχό μονολογεί,
ότι το μερδικό του απ' τη Χαρά
το πήραν άλλοι.
Marialena (c) 25.01.16

Δευτέρα, 13 Οκτωβρίου 2014

Το χαμόγελο της ευτυχίας

Μαρία Κάλλας

Τα κρίματα της αγάπης είναι πολλά,
όσα και τα δάκρυα του ανεκπλήρωτου Έρωτα,
όσα και οι θύμισες που ζούμε μέσα τους
για λίγο ή πολύ - ένα ακόμα παιχνίδισμα της Μοίρας.

Η αγκαλιά σου τρυφερή καθώς ψωνίζαμε
ή το να με ακουμπάς γλυκά μέσα στο τρένο,
το πρωινό με θέα τα λουλούδια σου
μα και οι μουσικές που για πάντα θα λατρεύω.

Τι άλλο να ζητήσει ένας άνθρωπος,
από το αγκυροβόλι του σε θάλασσα φουρτουνιασμένη,
το χέρι που θα τον κρατά για να το αισθάνεται
και όλα αυτά που κάνουν μια καρδιά να μην φοβάται.

Θυμάσαι, αγάπη μου, το πρώτο μας το "σ' αγαπώ"
ή το σκοτάδι στη ψυχή με λόγια δίχως λογική,
όπως θα νόμιζες ή πίστευα ποτέ πως δεν θα πούμε
σαν καταφύγιο της μοναξιάς σε αδιέξοδο στενό που ζούνε.

Γι' αυτό κρατάω μέσα μου πολλά μικρά ενθυμήματα 
καθώς αφήνω τη ματιά να χάνεται στο άπειρο,
ξέρεις ποτέ δεν σου χω πει ότι η δική μου η ψυχή πονάει 
κάθε φορά που ένα χαμόγελο χαράσσεται στα χείλη μου...

(c) Marialena, 13.10.2014

Σάββατο, 11 Οκτωβρίου 2014

Μια στιγμή

Liz Taylor & Richard Burton

Το οικείο άγγιγμα, μια τόσο ανοίκεια σχέση
μεταξύ αυτού που είσαι και αυτού που θα ήθελες να είσαι,
σε μια στιγμή υφίστανται τυχαία για τον παρατηρητή
το πομπό και το δέκτη συντονισμένων στη συχνότητά σου.

Μια αποτύπωση ολογράμματος στο χρόνο,
σκιές που χορεύουν στην αντανάκλαση
Τι έχεις να θυμάσαι άραγε από ένα βλέμμα στο άπειρο,
από ένα πάθος, από ένα λάθος προδιαγεγραμμένο.

Όλα καθορίζονται απ' τον Χρόνο, τον Κυρίαρχο, τον Ανεπανάληπτο
ακόμα κι όταν για μια στιγμή αφήνεσαι να γίνεις δούλος του,
για να κερδίσεις το δικαίωμα να αγαπάς εις το διηνεκές
ακόμα κι όταν τα μάτια φανερώνουν την αλήθεια σου.

Για μια στιγμή μονάχα καθορίζεσαι, προσδιορίζεσαι και καταμαρτυρείς
όσα αδυσώπητα εκπέμπεις στο χώρο μέσα απ' τον χορό των σκέψεών σου,
γιατί δεν είναι τίποτε άλλο αυτό που νιώθεις εκτός από το οικείο άγγιγμα,
μια τόσο ανοίκεια σχέση μεταξύ αυτού που είσαι και αυτού που θα ήθελες να είσαι.

(c) Marialena, 11.10.2014 (γιατί μια φωτογραφία μιλάει όσο χίλιες λέξεις)

Παρασκευή, 19 Ιουλίου 2013

Προμηθέας Δεσμώτης


Στα έγκατα της Γης έψαξα να σε βρω δειλά,

Προσδοκώντας μιαν ηλιαχτίδα

Να φωτίσει το διάβα μου το αβέβαιο

Στην άμορφη συστάδα των βράχων

Και στις σχισμές των ορυγμάτων.

 















Μια ηλιαχτίδα, μια τόσο δα δάδα φωτός

Που βρήκε τον δρόμο της πηγαία

Ανάμεσα στα πλέγματα των μορφωμάτων,

Όπως όταν η ψυχή ανέρχεται στον ουρανό

Και το σώμα το φθαρτό κατακρημνίζεται.

 

Marialena, 18/7/2013

Πέμπτη, 17 Ιανουαρίου 2013

Η Λογική Του Χάους

Chaos Theory

Γυρίζω τις πλάτες μου στο μέλλον
Κι υποκρίνομαι
Πως τα καθέκαστα δεν με αφορούν
Και συνεχίζω να ζω
Με κεκτημένη ταχύτητα
Ή αλλιώς ακούσια,
Τυχαία, άτυπα, απροσδιόριστα.

Η σπουδαιότητα της ύπαρξης
Πηγάζει από διαστροφή
Ή μήπως πεποίθηση αιώνων
Που δεν βρέθηκε κανένας
Τολμηρός ή αρκούντως τρελός
Να διαψεύσει
Μέχρι σήμερα ή έως κάποτε,
Ο ορισμός του χρόνου
Είναι σχετικός
Όπως και όλα άλλωστε
Που θεωρούμε δεδομένα.

Κι έπειτα Χάος,
Η απόλυτη τάξη του σύμπαντος
Κυβερνά όλους και όλα
Ανείπωτα και φανερωμένα,
Αποκυήματα της φαντασίας
Και στίγματα της πραγματικότητας
Αντάμα.

Marialena, 16/1/2013



Πέμπτη, 26 Ιανουαρίου 2012

Στα βήματα της αιωνιότητας


Dunes, image by portwallpaper.com

Πέρασα τα στενά του Γιβραλτάρ
με ένα δισάκι στους ώμους αμοιβαίο,
διέσχισα τη θάλασσα ανάμεσα
και βάδισα στα βήματα της αιωνιότητας.

Βήμα το βήμα, κατέπλευσα
προς το μεγάλο το μυστήριο της ανακάλυψης,
θωρώντας την οροσειρά του Άτλαντα
στα βάθη της μητέρας όλων των λαών.

Περπατώντας μερόνυχτα ολάκερα
αναζητούσα το σημάδι στων οριζόντων
τις γραμμές και το στερέωμα,
για να βαδίσω στα βήματα της αιωνιότητας.

Για να βρεθώ εκεί που η λογική κάποτε σταματά,
εκεί που η έρημος καθρεπτίζεται κενή πορείας
με το νερό να αναζητά αντικατοπτρισμούς
και εγώ το όραμα που αντανακλάται στη πορεία.

Marialena, 26/1/2012