Παρασκευή, 19 Ιουλίου 2013

Προμηθέας Δεσμώτης


Στα έγκατα της Γης έψαξα να σε βρω δειλά,

Προσδοκώντας μιαν ηλιαχτίδα

Να φωτίσει το διάβα μου το αβέβαιο

Στην άμορφη συστάδα των βράχων

Και στις σχισμές των ορυγμάτων.

 















Μια ηλιαχτίδα, μια τόσο δα δάδα φωτός

Που βρήκε τον δρόμο της πηγαία

Ανάμεσα στα πλέγματα των μορφωμάτων,

Όπως όταν η ψυχή ανέρχεται στον ουρανό

Και το σώμα το φθαρτό κατακρημνίζεται.

 

Marialena, 18/7/2013

Πέμπτη, 17 Ιανουαρίου 2013

Η Λογική Του Χάους

Chaos Theory

Γυρίζω τις πλάτες μου στο μέλλον
Κι υποκρίνομαι
Πως τα καθέκαστα δεν με αφορούν
Και συνεχίζω να ζω
Με κεκτημένη ταχύτητα
Ή αλλιώς ακούσια,
Τυχαία, άτυπα, απροσδιόριστα.

Η σπουδαιότητα της ύπαρξης
Πηγάζει από διαστροφή
Ή μήπως πεποίθηση αιώνων
Που δεν βρέθηκε κανένας
Τολμηρός ή αρκούντως τρελός
Να διαψεύσει
Μέχρι σήμερα ή έως κάποτε,
Ο ορισμός του χρόνου
Είναι σχετικός
Όπως και όλα άλλωστε
Που θεωρούμε δεδομένα.

Κι έπειτα Χάος,
Η απόλυτη τάξη του σύμπαντος
Κυβερνά όλους και όλα
Ανείπωτα και φανερωμένα,
Αποκυήματα της φαντασίας
Και στίγματα της πραγματικότητας
Αντάμα.

Marialena, 16/1/2013



Πέμπτη, 26 Ιανουαρίου 2012

Στα βήματα της αιωνιότητας


Dunes, image by portwallpaper.com

Πέρασα τα στενά του Γιβραλτάρ
με ένα δισάκι στους ώμους αμοιβαίο,
διέσχισα τη θάλασσα ανάμεσα
και βάδισα στα βήματα της αιωνιότητας.

Βήμα το βήμα, κατέπλευσα
προς το μεγάλο το μυστήριο της ανακάλυψης,
θωρώντας την οροσειρά του Άτλαντα
στα βάθη της μητέρας όλων των λαών.

Περπατώντας μερόνυχτα ολάκερα
αναζητούσα το σημάδι στων οριζόντων
τις γραμμές και το στερέωμα,
για να βαδίσω στα βήματα της αιωνιότητας.

Για να βρεθώ εκεί που η λογική κάποτε σταματά,
εκεί που η έρημος καθρεπτίζεται κενή πορείας
με το νερό να αναζητά αντικατοπτρισμούς
και εγώ το όραμα που αντανακλάται στη πορεία.

Marialena, 26/1/2012

Παρασκευή, 4 Νοεμβρίου 2011

Αμάλγαμα Ψυχής


Image from http://images2.layoutsparks.com/1/142535/book-soul-silver-rose.jpg

Είπα να φτιάξω ένα αμάλγαμα ψυχής
και θεϊκής πνοής σταλιά να του προσφέρω,
για να το δω να μου σαλεύει ζωντανό
και στα κρυφά καμάρι να το έχω.

Μα στη πορεία μέσα στη βοή
εξέχασα αγάπη να του δώσω,
τόση όση θα ήταν αρκετή
στα πόδια να σταθεί να περπατήσει.

Κι έμεινε το αμάλγαμα ψυχής
ιδανικό στα βάθη των αιώνων,
δίχως να στρέψει το βλέμμα κατά γης
καθώς αέρινο έστεκε μα και εξαϋλωμένο...

Marialena, 3/11/2011

Παρασκευή, 14 Οκτωβρίου 2011

Επέτειος


Tender lovers, image by http://oneartistlife.files.wordpress.com

Ήθελα να σου πω "χρόνια πολλά"
και να χαρώ μαζί σου
στη γιορτή που θα έκανα για σένα,
γιατί η αγάπη γιορτάζει
στα μικρά και εξανθρωπισμένα.

Ήθελα να σ' ανάψω ένα κερί
για να το σβήσεις
λέγοντας ευχές κι επιθυμίες,
και να σε δω να μου χαμογελάς
με το χαμόγελο της ευτυχίας.

Ήθελα να έλθει πάλι η στιγμή
που θα γιορτάζαμε τις επετείους,
επαίτης τώρα μιας αγάπης δανεικής
με συγκεκριμένες ημερομηνίες,
φαντάσματα και Ερινύες.

Ήθελα, πόσο ήθελα ξανά
να κάνουμε έρωτα σε πρώτη ευκαιρία,
γιατί θα γιόρταζες εσύ κι εγώ μαζί
ανείπωτες στιγμές ευδαιμονίας,
λαχτάρας, τρυφερότητας και μνήμης αιωνίας...

Marialena, 10/10/2011

Σάββατο, 1 Οκτωβρίου 2011

Ο άνθρωπος δίχως σκιά


Image by madebyparker.com

Ο άνθρωπος δίχως σκιά,
μια μέρα δίχως ήλιο
που περπατάς στα σκοτεινά,
και πίσω σου δεν βλέπεις.

Αυτή είμαι εγώ παράτολμα,
σαν θρόισμα του ανέμου
να περπατώ μοναχικά,
κι αγάπη να μην βρίσκω.

Σαν άνθρωπος δίχως σκιά,
να νιώθω τη μορφή μου
για να διασχίζω σιωπηλά,
πορεία άνευ πυξίδας.

Κι αν θα με δεις,
μη μου μιλάς, μην τύχει και κοιτάξεις,
γιατί θα εύχομαι βαθιά
σώμα να μην διακρίνεις.

Ο άνθρωπος δίχως σκιά,
θα μαι ευθύς μπροστά σου
μα θα με βλέπεις στα κρυφά,
να ζω και να ανασαίνω.

Marialena, 28/9/2011

Πέμπτη, 22 Σεπτεμβρίου 2011

Βέλη του Έρωτα


Arrows of love, image by virgorising101.files.wordpress.com

Βέλη του Έρωτα,
Σπαθιά με κοφτερές λεπίδες
Σωπάστε πια,
Σιγήστε τώρα εμπρός μου!
Τώρα που στέκετε τρανά
Καλά ακονισμένα,
Η λάμψη σας καραδοκεί
Το φως σας τρεμοπαίζει,
Βέλη του Έρωτα εσείς
Ωσάν Δαμόκλειος Σπάθη,
Μην τύχει και μισέψετε
Τον στόχο που θα βρείτε,
Γιατί η καρδιά σαν λαχταρά
Θα σας καλέσει ξαφνικά,
Πάνω της να ριχτείτε
Κι ας την πληγώσετε με μιας,
Πόνος θε να ναι μόνο,
Από εκείνους που η καρδιά
Ξέρει κι αναγνωρίζει,
Όχι σαν θάνατος αργός
Ούτε σαν καταιγίδα,
Μα σαν το μέλι το γλυκό
Θα μοιάζει η λαχτάρα,
Σαν του φιλιού το άγγιγμα
Το θρόισμα του Ανέμου
Και σαν το ρίγος πυρετού
Που κρύβει η Αγάπη.
Εμπρός λοιπόν γενναίοι μου
Βέλη του Έρωτά μου,
Ορμήστε μες τη μάχη σας
Νικήστε όλους τους φόβους,
Μη τύχει και λυγίσετε
Μη λάχει να χαθείτε,
Μα αν διαλέξετε ξανά
Του Χάους τη Συμπόνοια,
Τότε θα πει πως μέχρι εδώ
Το δρόμο τον αδιάβατο,
Πήρατε για να ρθείτε
Βέλη του Έρωτα, παιδιά,
Του Μένους και της Τρέλλας.

Marialena, 20/9/2011 (once upon a time…)