Μονολογώντας

Το ξέρω ότι μιλάω μόνη μου πια
από ανάγκη πες, από συνήθεια,
μιλάω μόνη μου και μονολογώ
σαν να καλύπτω το κενό,
το αδιατάραχτο κενό
του αέρα π' αναπνέω σ' ένα δωμάτιο
να γεμίζω τις ώρες μου με σκέψεις.

Αυθόρμητα μιλάω μόνη μου, όχι επίτηδες,
για να καλύψω το κενό της επικοινωνίας
να δημιουργήσω τη ψευδαίσθηση
ότι είσαι κάπου εκεί και μ' ακούς
και μιλάμε μαζί,
για πράγματα απλά, καθημερινά, ανθρώπινα,
όπως παλιά, όπως πρώτα.

Μιλάω μόνη μου γυρνώντας το κλειδί στη πόρτα
και μπαίνοντας στο σπίτι,
αγάπη μου ήρθα ψελλίζω
αναμένοντας τάχα ν' απαντήσεις,
έλα μωρό μου, σε περίμενα που είσαι
και ν' αφήσω ξανά τα πράγματά μου
και να σαι εκεί στ' αλήθεια.

Μονολογώντας...

(c) Marialena, 01.08.2018 (silence speaks louder than words)

Και πάλι βρέχει...

Και πάλι βρέχει μου λες κοιτώντας έξω
μ' ένα βλέμμα κενό πορείας, αστάθμητο,
ενώ η βροχή ακούγεται να πέφτει ρυθμικά
στις τέντες στο μπαλκόνι.

Σκύβω και βλέπω τον ουρανό ψηλά, άχρωμο,
μονάχα φορτωμένο με σύννεφα που κλαίνε
και σφουγγίζουν τα δάκρυά τους πάνω μας
στη διψασμένη γη.

Ναι, πάλι βρέχει σκέπτομαι, μα δε πειράζει
σα σκιές στο παρασκήνιο κινούμαστε,
στο χωροχρόνο,
μα δε πειράζει μπρος στη βροχή που πέφτει.

Θέλω να έρθω προς το μέρος σου
ν' αγγίξω το κορμί σου που κρυώνει, απροστάτευτο,
να γίνει τ' όνειρο ξανά πραγματικότητα
κι εσύ να είσαι εκεί να μ' αγκαλιάσεις.

Και τότε η βροχή θα γίνει νάμα
θα ρέει πάνω μας αδιάκοπα, σωτήρια,
σκέψου να σαι εκεί όταν θα σε ζητήσω
και θα μαι εκεί όταν μ' αναζητήσεις.

Marialena (c) 26.08.2018 (Here comes the rain again falling on my head like a tragedy, falling on my head like a new emotion...)

Πρώτη Βροχή

Πρώτη βροχή απόψε
χθες η Πανσέληνος και σήμερα βροχή
λυτρωτική να πέφτει στο διάβα μου
κι οι μυρωδιά του νοτισμένου χώματος
και το ρετσίνι απ' το πεύκο κυρίαρχες,
μέσα μου εκεί που ο ήλιος αχνοφέγγει
και το φεγγάρι κρύβεται στα σκοτεινά
άκου πως πέφτει η βροχή
στη πυρωμένη άσφαλτο,
άκου,
τον χτύπο της καρδιάς που σβήνει
μπρος στον ήχο της βροχής,
μπρος σ' αδιέξοδα του νου που ξεπηδούν
από το θρήνο της ψυχής της ματωμένης,
άκου,
βγες λίγο έξω κι άγγιξε τη βροχή,
τη πρώτη βροχή απόψε
που τύλιξε στην αγκαλιά της όλους εμάς
τους απέλπιδες τρελούς κι απελπισμένους
που το μόνο π' αντικρίζουμε
τις νύχτες σαν κι αυτές είναι
του απόβροχου την εκκωφαντική σιωπή
και της πλάσης τον αιώνιο ύπνο.

Πρώτη βροχή απόψε κι απόμεινα μονάχη
να γράφω ποίηση για τις σταγόνες της βροχής
που καίνε το κορμί μου...

Marialena (c) 28.08.2018 (I'm going slightly mad...)

Μικρό Παιδί

Θα θελα να ήμουνα παιδί

στην αγκαλιά σου τη κρυφή

να βρίσκω μέρος στη σιωπή

για ν' απαγκιάζω

Να χες φτερούγες σαν πουλί

κι εγώ σαν το μικρό παιδί

να ψάχνω χώρο στη φωλιά

για να κουρνιάσω

Να χες καρδιά, να χες ψυχή

να χες αγάπη δυνατή

κι εγώ να τρέχω μόνο εκεί

για να σε ψάξω

Θα θελα να ήμουνα παιδί

στην αγκαλιά σου τη κρυφή

όταν φυσούσε πιο πολύ

να σε φυλάξω.

(c) Marialena, 14.09.2018

Κράτα Με

Κράτα με,
μέσα στα χέρια σου κράτα με,
να μη γυρίσω να χαθώ,
στην αγκαλιά σου να κρυφτώ,
να μη με παίρνει η σιγαλιά
μες το σκοτάδι,
κράτα με,
σφιχτά στα χέρια σου κράτα με,
να νιώσω αγάπη δυνατή
να τυλιχτώ σαν το παιδί
στη ζεστασιά σου,
να γίνω φως στην αστραπή
να πεταρίσω σαν πουλί
στον ουρανό σου,
κράτα με
και μη μ' αφήνεις μα κράτα με,
σαν το λιμάνι
που απαγγιάζουν τα πλοιάρια στη φουρτούνα,
γίνε φωτιά,
γίνε νερό,
γίνε αστέρι φωτεινό
και μη μ' αφήσεις μοναχή

να μαραζώνω,
δίχως αγάπη και στοργή,
ούτε ανθρώπινη φωνή,
μα μοναχά μια κραυγή
να στο δηλώνω,
να σου ζητώ απ' τη καρδιά
να ρθεις να γίνεις αγκαλιά
κι εγώ μέσα στα μπράτσα σου να λιώνω,
γι' αυτό σου λέω κράτα με,
όσο αντέχεις κράτα με,
να γείρω πλάι σου,
στους χτύπους της καρδιάς σου
να τελειώνω.

(c) Marialena, 11.12.18 (Hallelujah!)

Gingerbread

Sugar and spice
this love is true
that's how it feels like
when I met you.

Lights in the courtyard
a home so sweet
I wake up and it feels like
I'm living a dream

Ginger and butter
and cinnamon too
make me wonder
what a feeling can do

A gingerbread cookie
a Holiday treat
seems always the reason
my desire to deplete.

Sugar and spice
this love is true
that how it feels like
when I met you.

Marialena (c) 09.12.2019

Παραδώσου

Δε ξέρω αν με βλέπεις,

δε ξέρω αν γνωρίζεις ότι υπάρχω

ξέρω μονάχα τ' όνομά σου

όμως κάτι μέσα μου λέει

να σε κοιτάζω επίμονα,

να σε ποθώ απρόσμενα

και να θέλω να σου φωνάξω

Παραδώσου!

Θέλω να με προσέξεις στην ομήγυρη

θέλω να σου κινήσω τ' ενδιαφέρον

να με γνωρίσεις,

να με συναναστραφείς

να δεις ποια είμαι εγώ για σένα

και να κάνεις τη κίνηση,

να με προσεγγίσεις

όχι για πήδημα,

όχι για ξέσκισμα

αυτά τα κάνουν απέλπιδες εραστές

της μιας βραδιάς, του τίποτα,

όχι, δε σου ζητώ να γίνεις κάτι τέτοιο

με χαλάει.

Θέλω να μου χαμογελάσεις, 

να δω στα μάτια σου το φως όχι τη λύσσα

να μου μιλήσεις με τραγούδια 

να με πάρεις αγκαλιά,

να με φιλάς 

να σ' αγγίξω, να σε νιώσω

κι ύστερα να μου παραδωθείς

σαν έτοιμος από καιρό

για να χορέψουμε το βαλς του έρωτά μας,

βήμα προς βήμα εσύ κι εγώ,

μπορείς?

Παραδώσου στου μυαλού μου τις εικόνες

στης ψυχής μου τα ποθούμενα,

της καρδιάς μου τους χτύπους

παραδώσου,

κι εγώ θα γίνω θάλασσα 

θα γίνω ωκεανός για να βρεθείς

στης απεραντοσύνης μου το πέλαγο,

για να σε αισθάνομαι

να σε κρατώ στα δυο μου χέρια

παραδώσου

κι εγώ θα γίνω η φωτιά σου

η νεράιδα στ' όνειρά σου

κι η γυναίκα της ζωής σου,

παραδώσου...

(c) Marialena, 08.12.2018 (...and we have nothing to be guilty of, our love will climb any mountains...)