Ονειροπόλα Θλίψη

image by Marialena, (c) 2010

Δεν έχασα πολλά, μονάχα εσένα,
Που ήσουν ο κόσμος μου ολάκερος
Για όσο θέλησα να ζω με αυταπάτες,
Πως τάχα υπάρχει η ευτυχία στη ζωή μας,
Υπάρχει άραγε, μπορεί, θέλω να το πιστεύω,
Ακόμα τώρα που σαν να ξεγλίστρησες
Μες της νυχτιάς τη στράτα και εχάθης,
Από της αγκαλιάς μου την απέλπιδα στοργή
Κι ονειροπόλα θλίψη.

Και τώρα ξανά στο μετερίζι που ορίζουν
Οι άνεμοι και οι φωνές της συνειδήσεως
Που θαρρώ πως με καλούν να επιλέξω,
Ένα τέλος, ή μια αρχή που να ανατρέπει
Τις κραυγές τους στο Επέκεινα.

Ιδού η πίθος των Δαναϊδων
Και ο Προμηθέας Δεσμώτης στου Καυκάσου
Τις πλαγιές τις ανεμοδαρμένες,
Να με κοιτούν με μάτια απλανή
Και να κραυγάζουν ξέπνοα,
Για του έρωτα τις αμυχές που γίνονται
Εγκάρσιες πληγές πέρα ως πέρα,
Σαν τις αφήσεις δίχως φροντίδα
Και δίχως αφορμή να τις γιατρέψεις.

Marialena, 11/3/2011