Παρασκευή, 11 Μαρτίου 2011

Ονειροπόλα Θλίψη


image by Marialena, (c) 2010

Δεν έχασα πολλά, μονάχα εσένα,
Που ήσουν ο κόσμος μου ολάκερος
Για όσο θέλησα να ζω με αυταπάτες,
Πως τάχα υπάρχει η ευτυχία στη ζωή μας,
Υπάρχει άραγε, μπορεί, θέλω να το πιστεύω,
Ακόμα τώρα που σαν να ξεγλίστρησες
Μες της νυχτιάς τη στράτα και εχάθης,
Από της αγκαλιάς μου την απέλπιδα στοργή
Κι ονειροπόλα θλίψη.

Και τώρα ξανά στο μετερίζι που ορίζουν
Οι άνεμοι και οι φωνές της συνειδήσεως
Που θαρρώ πως με καλούν να επιλέξω,
Ένα τέλος, ή μια αρχή που να ανατρέπει
Τις κραυγές τους στο Επέκεινα.

Ιδού η πίθος των Δαναϊδων
Και ο Προμηθέας Δεσμώτης στου Καυκάσου
Τις πλαγιές τις ανεμοδαρμένες,
Να με κοιτούν με μάτια απλανή
Και να κραυγάζουν ξέπνοα,
Για του έρωτα τις αμυχές που γίνονται
Εγκάρσιες πληγές πέρα ως πέρα,
Σαν τις αφήσεις δίχως φροντίδα
Και δίχως αφορμή να τις γιατρέψεις.

Marialena, 11/3/2011

3 σχόλια:

  1. If you love something
    set it free

    If it comes back to you
    it's yours

    If it doesn't
    it was never mean it!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. I love the way you write. I once knew an amazing lady, who by sheer coincidence happens to share your name who also had an ability to write as well as you. Thank you.

    ΑπάντησηΔιαγραφή